As 4 y 20 d’un cabo semana

Martes, diciembre 13, 2011 11:36
Publicau en a categoría prexinando, purnas

image

image

De vegadas sientes que t’encorren. A yo m’encorre de fa anyos o 420. Suposo que dende que prencipie a dispertar-me a ixa hora, en un inte concreto, paro más cuenta d’ixa zifra en tot o que me redola. Tamién bi ha condicions especials que fan que o 420 tienga más presencia. Por eixemplo, quan que plega aviento y se me fa o tiempo de parar o reparto d’a loteria que con ixe numero fa anyos que chugamos con os cada vegada menos lectors de Purnas.

A zaguera semana torne a dispertar-me a las 4 y 20 d’o maitín. Y no ye un recurso literario. Estió literal. O miercols dimpués d’un suenio rarizo y a la fin, premonitorio, me disperté a las 4 y 20. Y dimpués o domingo y o lunes. As 4 y 20 como sintoma. As 4 y 20 como reyalidat horaria. As 4 y 20 como zifra d’un cabo semana en un ticket de bar agradable y hongaro. Un ratet de paz en a vida convulsa.

As 4 y 20 como nombre de botiga en a carrera. D’una gambadeta eslampando d’o futuro incierto y fredo de l’hibierno dimpués de l’estiu y l’agüerro calidos. Asinas ye l’orache. Asinas ye la hora. As 4 y 20 horas. As 4 y 20 vegadas que t’estampas contra una reyalidat ingrata, rariza y fiera y polida a partis iguals.

Tornar a uellada ta zaga no tien guaire sentiu. As cosas no son como las veyes en un inte concreto sino como pasan. Me quedo dentro muitos atros analisis, sensacions, asperanzas, medranas, suenios. Son as 4 y 20 en una parti d’a mia vida. Agora cal decidir si quiero continar soniando u dispertar d’o suenio. Agora cal pensar si programo o dispertador ta las 4 y 20 u a mesma hora decidira dispertar-me. Agora cal devantar d’o leito, o leito vuedo que no ye vuedo porque qui quiers que i siga ye luen, que ye vuedo porque no tornaras a emplir-lo.

Si tu yes luen (Mallacán)

As nueitz son tan luengas si tu yes luen
As nueitz son tan luengas si tu yes luen

Alufrando as fuellas baixo os arbols
I trobé as güembas de tu arredol
Camino solenco debant d’a luz
Os ricuerdos son vuedos tan luen de tu

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

A vida en a pocha plena de sal
Os intes que mullan l’augua d’a mar

E dimpues d’os trangos que o cierzo borró
Amagato en o leito veigo a foscor

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Pero ixo rai que anque te mire sin cosa que dicir
Solenco continé cuan te i trobé amenisté fuyir
Y agora soi prebando de sentir a tuya piel
Anque sigas luen asti m’enradigué, astí m’enradigué

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Asperando la primavera

Lunes, enero 24, 2011 21:16
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Dende o chelau corazon d’ista ciudat nuestra “vieja como ninguna” proclamo que bi ha diyas d’hibierno, que fueras de bella asperanza vueda, que siempre en tiengo, que fan pensar en a primavera de plenitut, goyo y empenta.

Ixos diyas, como huei mesmo, en que encara piensas y puez soniar que bi ha esdevenideros millors y quiestos.

Tot siga que ixas asperanzas de primavera esdeviengan reyalidatz. Prou que si.

Va rematando l’anyo

Lunes, diciembre 13, 2010 18:17
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Encara no ha rematau l’anyo pero amonico imos pensando as cosas que hemos dixau por fer, as decisions que hemos feito, unas con encierto y atras, con no guaire. Repasamos caras, diyas, suenios, feitos, diyas, nueitz y vida. Y sobre tot, prencipiamos a planificar o venient anyo.

Yo tiengo ya bellas ideas y suenios y chent que me viene ta o tozuelo cara l’anyo venient. Dentre atras, reubrir Aragon Colonial, decision que ya he feito y que ista semana veyera os suyos fruitos, pero ixa ye a menos important. Os buenos suenios que tiengo son mas ta yo y ta chent d’aman. O futuro viene ascape, pero lo present ye o que mos endreza t’alli.

Contimos en o camin, quieras que no.

Suenios, prensa, obras y mundo

Lunes, agosto 16, 2010 16:47
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Diz que de vegadas os suenios tienen rilacion con o que charramos, sentimos, pensamos u veyemos. Puestar por ixo lo suenio que he teniu ista nueit. M’he dispertato sabendo o que sinnificaba, y ixo no ye guaire normal.

Yeranos dos periodistas, una buena amiga y yo. Con o mio yayo febanos una gambada por un lugar que no conoxebanos. Parixeba que sabebanos an queribanos ir. Plegabanos, allora, en plena nueit, a lo cabo d’un camin. Baxo os nuestros pietz, lo mar. Una mica dilla cuatre maquinas grataban a montanya. Grans piezas de tierra y piedra cayeban en o mar.

As maquinas no aturaban de gratar y nusatros de fer fotos, porque yera una obra ilegal. Cada vegada a montanya s’achiquiba mas y mas. Lugo no en quedaria. Con o zaguer truco d’una d’as maquinas m’he dispertato.

Sin decir-lo, a mia ment soniaba con as obras de Yesa, con a responsabilidat d’a prensa, con l’amistat y con os mundos, como lo que veyio o mio yayo, que somos amortando de mica en mica.

Tot tien una cara ta zaga

Martes, agosto 3, 2010 19:22
Publicau en a categoría prexinando, purnas

A parti de zaga gosa d'amagar-se

A parti de zaga gosa d'amagar-se

Veyes a parti pincha. Ye la que asoben amostramos. Ye la que escoscamos. Totz femos ixo, no cal amagar-se ni sentir vergüenya. Cuan conoxemos a bella presona, cuan mos amuestran un piso, cuan mos dicen as condicions d’un triballo, cuan penchamos fotos en internet…ye a cara de devant la que queremos que os atros veigan.

Cal saber, sin dembargo, tanmateix que dicen os vecins, que totz tenemos una parti de zaga. Ta funcionar en ista vida cal tener ista premisa esclatera. Millor dito, cal tener dos premisas esclateras. Una, que os atros en tienen, de parte de zaga. L’atra, que yo tamien en tiengo. Por ixo me preto contra as paretz y dixo que me veigas nomas a parti que yo quiero que veigas. Si veyes atra sera porque no he parau cuenta, pero allora estaras mas aman d’aimar-me.