Nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar
Lunes, enero 23, 2012 17:00
No teneba guaires ganas d’escribir iste post. Ye la verdat d’o tema. En primeras, porque no quereba fer garra riflexion sobre o diya de huei, en que fa seis anyos que triballo an triballo. Dimpués, porque se que la riflexión nomás teneba una rispuesta, que no se si soi disposau a concarar agora mesmo.
A la fin, mientres que chentaba, he prencipiau a meter negro sobre blanco en o tozuelo os pensamientos que me redolaban dende a zaguer semana. Mesmo he feito tres u quatre tuitz sobre o tema. Me pensaba huei sobre os seis anyos que fa que deixé Barcelona y venié ta Zaragoza, ta la mia ciudat, una atra vez, ta fer un triballo que no heba feito nunca y que m’ha feito aprender muitismas cosas.
En seis anyos fa tiempo d’aprender muito, de fer muitas cosas, d’esfrutar d’atras quantas, de fer triballos dignos y atros no tanto, de barallar-se por contenius y rematar goyoso por o triballo feito. Han estau seis anyos bien activos en o profesional y tamién en o presonal. He conoixiu muita chent nueva, y atra que ha iu venindo y salindo d’a vida. He tornau a lo país con todas as consequencias, retrobando viellas luitas y viellos companyers, viellos bars, viellas amistatz, sin deixar atras luitas, companyers, bars y vidas de difuera. En seis anyos he creixiu y ya no soi o zagal que con 25 anyos marchaba de Zaragoza con as maletas quasi vuedas.
Huei, fendo o repaso d’istos seis anyos, me pensaba que han habiu más luces que uembras. Tamién han habiu uembras, y bien foscas. Bellas a ran presonal y más a ran profesional, porque de vegadas m’he sentiu infravalorau. Encara asinas, y gracias a las valoracions de difuera d’o triballo, siento que en istos seis anyos he asentau a mia carrera profesional. Bi’n ha chent que valora lo que foi y como lo foi, y ixo ya ye un goyo, porque amás, m’ha premitiu conoixer atras presonas y fer discurrir una vida profesional extra-laboral. Dende l’Aragoneame, en primeras, dende iste blog, dende a creyación d’Arredol, dende Radio Matarranya, dende as charradas que he puesto fer…me siento empliu d’agradeiximiento por haber puesto fer más d’o que me premitiba fer o triballo que m’ha feito posible minchar y bosar o loguero cada mes.
Pero agora siento, y digo siento, que bella cosa s’ha trancau. Siento que de bella traza una etapa se remata. Que agora, que encara guardo l’esprito de conoixer y creixer, os trangos mios han de prencipiar a sentir-se mientras s’aluenyan. Encara quiero fer cosas nuevas, encara quiero vivir atras vidas, encara quiero estudear, y mira, ixo lo tiengo claro, me feria goi fer una filolochía, ta conoixer a composición y historia d’as luengas que me redolan…
Pero encara quiero continar fendo periodismo, porque ye lo que he quiesto fer dende que yera chicorrón, porque me fan goi a-saber-las cosas d’ista profesión, a la que completo con a mia formación d’historiador, os mios sabers tecnolochicos, a mia labor profesional d’istos anyos y con a formación que encara quiero recibir ta explicar millor as cosas, ta comunicar-me millor con a chent, ta creixer, como digo, agora que encara quiero creixer.
Agora si que m’he vuedau, porque en o puesto an que i soi siento que no puedo creixer más. Ni as posibilidatz ni as intincions (no pas as mias) creigo que me premitan creixer más. Y bell camín habré de prencipiar, pero encara no se ni quan ni como, ni, sobre tot, a endrecera que levará. Pero mira, me quedo tranquilo de dicir isto, de mirar as montanyas d’o fundo d’a foto y saber que ta plegar enta ellas nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar.





