Nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar

Lunes, enero 23, 2012 17:00
Publicau en a categoría prexinando, purnas


No teneba guaires ganas d’escribir iste post. Ye la verdat d’o tema. En primeras, porque no quereba fer garra riflexion sobre o diya de huei, en que fa seis anyos que triballo an triballo. Dimpués, porque se que la riflexión nomás teneba una rispuesta, que no se si soi disposau a concarar agora mesmo.

A la fin, mientres que chentaba, he prencipiau a meter negro sobre blanco en o tozuelo os pensamientos que me redolaban dende a zaguer semana. Mesmo he feito tres u quatre tuitz sobre o tema. Me pensaba huei sobre os seis anyos que fa que deixé Barcelona y venié ta Zaragoza, ta la mia ciudat, una atra vez, ta fer un triballo que no heba feito nunca y que m’ha feito aprender muitismas cosas.

En seis anyos fa tiempo d’aprender muito, de fer muitas cosas, d’esfrutar d’atras quantas, de fer triballos dignos y atros no tanto, de barallar-se por contenius y rematar goyoso por o triballo feito. Han estau seis anyos bien activos en o profesional y tamién en o presonal. He conoixiu muita chent nueva, y atra que ha iu venindo y salindo d’a vida. He tornau a lo país con todas as consequencias, retrobando viellas luitas y viellos companyers, viellos bars, viellas amistatz, sin deixar atras luitas, companyers, bars y vidas de difuera. En seis anyos he creixiu y ya no soi o zagal que con 25 anyos marchaba de Zaragoza con as maletas quasi vuedas.

Huei, fendo o repaso d’istos seis anyos, me pensaba que han habiu más luces que uembras. Tamién han habiu uembras, y bien foscas. Bellas a ran presonal y más a ran profesional, porque de vegadas m’he sentiu infravalorau. Encara asinas, y gracias a las valoracions de difuera d’o triballo, siento que en istos seis anyos he asentau a mia carrera profesional. Bi’n ha chent que valora lo que foi y como lo foi, y ixo ya ye un goyo, porque amás, m’ha premitiu conoixer atras presonas y fer discurrir una vida profesional extra-laboral. Dende l’Aragoneame, en primeras, dende iste blog, dende a creyación d’Arredol, dende Radio Matarranya, dende as charradas que he puesto fer…me siento empliu d’agradeiximiento por haber puesto fer más d’o que me premitiba fer o triballo que m’ha feito posible minchar y bosar o loguero cada mes.

Pero agora siento, y digo siento, que bella cosa s’ha trancau. Siento que de bella traza una etapa se remata. Que agora, que encara guardo l’esprito de conoixer y creixer, os trangos mios han de prencipiar a sentir-se mientras s’aluenyan. Encara quiero fer cosas nuevas, encara quiero vivir atras vidas, encara quiero estudear, y mira, ixo lo tiengo claro, me feria goi fer una filolochía, ta conoixer a composición y historia d’as luengas que me redolan…

Pero encara quiero continar fendo periodismo, porque ye lo que he quiesto fer dende que yera chicorrón, porque me fan goi a-saber-las cosas d’ista profesión, a la que completo con a mia formación d’historiador, os mios sabers tecnolochicos, a mia labor profesional d’istos anyos y con a formación que encara quiero recibir ta explicar millor as cosas, ta comunicar-me millor con a chent, ta creixer, como digo, agora que encara quiero creixer.

Agora si que m’he vuedau, porque en o puesto an que i soi siento que no puedo creixer más. Ni as posibilidatz ni as intincions (no pas as mias) creigo que me premitan creixer más. Y bell camín habré de prencipiar, pero encara no se ni quan ni como, ni, sobre tot, a endrecera que levará. Pero mira, me quedo tranquilo de dicir isto, de mirar as montanyas d’o fundo d’a foto y saber que ta plegar enta ellas nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar.

Manhattan Transfer y o periodismo

Viernes, diciembre 23, 2011 10:59
Publicau en a categoría periodismo, purnas

-Voi a desfer-me de tot isto – dició Jimmy con aire obscuro – marchando-me’n ta Mexico a fer fortuna. Soi perdiendo o millor d’a mia vida podrindome en Nueva York.
- Como vas a fer fortuna?
- Petrolio, oro, asaltos a dilichencias, cualsiquier atra cosa fueras d’o periodismo…
- Bee, bee, uella tresbatita, bee, bee
- Deixa de belar, en quiers?
- Emigremos. Imos a apanyar o silenciador a Dingo

Dos Passos, John. “Manhattan Transfer

Ta os companyers d’ADN y totz os periodistas a qui forachitan en istos tiempos d’o triballo

Ficaus en o nuevo (que no ye mas que o viello) periodismo

Miércoles, noviembre 30, 2011 16:33
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Convidau por Pepe Verón tenié a oportunidat de fer una charradeta a os alunnos de terceno de periodismo d’a Universidat San Jorge. Muitos d’ells ya triballan os nuevos conceptos d’o periodismo, esviellaus d’os viellos conceptos y los emplegan en a Cronica d’a USJ u l’Oficio del Periodista.

A ideya yera esplanicar por qué y cómo mos heba dau por creyar a chicota aventura (y una mica barrenada) que suposa Arredol. Asinas que prencipié por esplanicar o que mientres totz istos anyos hemos pensau d’iste nuevo periodismo, que, como digo, y pienso, no ye más que o viello periodismo pasau por un nuevo paradigma, nuevas ferramientas y nuevos modelos de negocio.

Tot ye dito en ista presentación que pasé ta ir charrando por dencima, y an que feba ficacio en temas como

  • l’emplego d’o software libre
  • a realidat d’una comunicación en dos endreceras
  • l’emplego d’as ferramientas y sabers propios d’o periodista que no cal xublidar
  • l’emplego de ferramientas libres (API’s, contenedors como Youtube, Google Maps, etc)
  • presencia en retz más grans (Facebook, twitter, etc)
  • ser conscients d’a realidat d’a gran quantidat d’información que se mueve en internet
  • trobar o forau d’intrés que queremos cubrir, ta que mos leigan y ta poder financiar os nuestros prochectos.

En fin, un ratet bien agradable en a universidat que resume, pero no esplanica de raso, a siguient presentación, en que bi ha eixemplos de tot lo que deciba antis, como NewsCoop, Futbol Aragonés u Aragón Social, y, profés, Arredol.

Lo que me fa goi d’ista profesión

Viernes, octubre 21, 2011 10:29
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Huei, encara carranyau como una mona, m’agana charrar d’as cosas que si me fan goi d’a mia profesión. Prou que ye ta pasar os efectos d’a bronca que levo dencima. Foi d’istos puntos a mia medecina contra o mal orache.

  • Me fa goi que encara que des a noticia de l’anyo, a o diya siguient cal continar triballando ta trobar atra noticia.
  • Me fa goi haber de pensar diya par d’atro que ye lo important y que no.
  • Me fa goi haber puesto fer a portalada d’arredol.com en un diya como lo d’ahiere.
  • Me fa goi dar voz a os que no tienen voz.
  • Me fa goi poder contraposar as mias opinions con a realidat, cada diya, y con as opinions d’os demás.
  • Me fa goi pensar que bi’n ha qui se fia d’o que recento y qui aspera que lo recente.
  • Me fa goi a solidaridat d’as companyeras y os companyers porque tienen os mesmos problemas y dandalos.
  • Me fa goi haber de rechirar y rechirar ta trobar cosas intresants que esplanicar diya ta par d’atro
  • Me fa goi veyer cosas que atras presonas no habrán de veyer y haber de filtrar contenius ta esplanicar as cosas como cal.
  • Me fa goi haber cumpliu o suenio que teneba de nino quan grababa os mios programas de radio en un walkman dorau.
  • Me fa goi tot lo que he aprendiu en totz os puestos de triballo que he teniu.
  • Me fa goi tot lo que m’han amostrau os que saben más que no yo.
  • Me fa goi quan o tiempo me da la razón.
  • Me fa goi quan o tiempo me quita razóns y aproveito t’aprender más.
  • Me fa goi adaptar-me a os luengaches propios de cada meyo.
  • Me fa goi poder charrar de tú a tú con os protagonistas d’a historia. Y quan que digo historia digo tota la historia, no nomás os grans feitos. A historia presonal de cadagún ye parti tamién d’a historia.
  • Me fa goi poder interpretar a realidat dende os conoiximients d’a historia.
  • Me fa goi relativizar o diya de huei en virtud d’o diya de maitin u d’o diya d’ahiere.
  • Me fa goi leyer, veyer, pensar y vivir a realidat dende una anviesta analitica amás de l’atra realidat cutiana que vives como protagonista.
  • Me fa goi sentir o carinyo de muita chent por o que foi y tamién por o que soi.
  • Me fa goi sentir o rispeto d’atra muita chent por o que foi y tamién por o que soi.
  • Me fa goi pensar que o mundo cambea y que yo soi testigo d’o cambeo.
  • Me fa goi pensar que yo tamién cambeo.

Manipular amagando

Lunes, abril 11, 2011 17:42
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Cada vegada tiengo mas claro que a mayor manipulacion periodistica que podemos fer os que triballamos en os medios de comunicacion no viene por trafucar o sentiu d’o que en recentamos. A mayor perversion periodistica ye amagar, conoxendo-la, a reyalidat que no s’adapta a los nuestros intreses.

No mos entivoquemos. As dos cosas son a contrimuestra d’una mala praxis profesional, y profes, que en os medios, y mas que mas en os publicos, s’habria de prebar de no fer garra d’as dos. No digo garra cosa nueva. Ye o que os teoricos d’a comunicacion claman agenda-setting, por fer un resumen, a capacidat d’os medios de comunicacion de masas de creyar una imachen d’a reyalidat estendillada dentre a sociedat, en funcion d’os suyos propios criterios.

Sobre ixe alacet os gabinetes de prensa politicos, interpresarials, economicos, preban d’incidir ta mover o fidel d’a balanza enta un puesto u atro. Luen queda quan os medios teneban intreses propios. Agora agafan prestaus ixos intreses, u los conchugan, con intreses politicos y economicos d’otris. En os medios publicos, amas, pende d’a composicion d’o gobierno asinas que o filo d’a realidat cambea cada cuatro anyos (u puede fer-lo)

Se puede construyir toda una realidat no paralela sino existent, con totz os feitos, actos, declaracions y vidas que s’amagan diya zaga diya por decision editorial en os medios aragoneses. O que no amanixe en os medios de masas no existe. Si o 80% d’a poblacion no ha sentiu nunca charrar catalan a un de Fraga u aragones a un d’Echo, de seguras que se pensar que no existen pas. Si o 80% d’a poblacion mientres que fa fila en o consultorio se piensa que o mayor problema d’os aragoneses ye que no en tornen os biens d’a Franja, no protestaran por o sistema sanitario. Si lo 80% d’a poblacion no siente a la chent a la que afogaran o futuro en Biscarrues, Murillo u Artieda nomas se pensara que fer entibos ye un beneficio ta totz.

Amagar a realidat ye construyir un mundo a mida, en especial, a mida de qui manda en as nuestras vidas.

5 convencions d’o videoperiodismo que puez albandonar

Jueves, marzo 17, 2011 11:49
Publicau en a categoría periodismo, purnas

No ye a primer vegada que m’aturo en un post de Adam Westbrook, un tipo d’ixos que has de siguir ta saper bella cosa mas d’o nuevo periodismo y mas que mas en o periodismo audiovisual. Ya mos charro de consellos ta periodistas multimedia y de nuevas ainas que poder emplegar. Huei Adam, que tien una productora audiovisual, mos ufre nuevas anviestas en a reyalizacion de noticias de video. Charra, sobre tot, d’o triballo de videoperiodistas online, que triballan con camaras chicotas y que quieren ufrir atras posibilidatz, pero m’ha parexiu intresant tamien ta os que triballamos a iste costau d’as noticias, en a television, a lo menos, como punto de salida. Profes que totas son ta debatir, pero creigo que ye intresant charrar-ne, y por ixo, foi un resumen traduciu.

1. A entrevista de tres cuartaladas:

Ye a manera clasica de fer entrevistas en noticias y documentals. Veyemos a l’entrevistau no centrau en a pantalla, mirando ta la cucha u la dreita, aparentando tener una conversa con o periodista. En puesto d’ixo Westbrook proposa aprofitar o plano normal d’o periodista (u presentador) ye dizir, uellando dreitament ta la camara, l’espectador puede establir un contacto presonal con l’entrevistau y s’aprofitan os rasgos facials d’o presonache.

Asinas s’ha feito en o documental “A la gran puta nos fuimos“, por exemplo, alportando o testimonio presonal como protagonista.

a la gran puta nos fuimos from auggie sam on Vimeo.

a la gran puta nos fuimos from auggie sam on Vimeo.

2. Planos intercalaus en a entrevista

Son ixos planos que se fican en meyo d’una entrevista ta editar a entrevista y asinas tallar as frases sin parexer que se ye editando o que diz. Por exemplo, en iste video (an ye prou mal feito)

En puesto d’ixo y como ye cutiano an yo triballo, se proposa fer servir os fundius de color ta sinyalar de manera esclatera que se ye tallando una frase. Ye un aviso ta l’espectador, que asinas identifica que o que ye sentindo no s’ha dito de corriu.

3. Abuso d’o Voice-Over

Ye dicir, l’abuso d’a narracion d’o periodista por dencima d’imachens, en cuenta de amostrar a os protagonistas d’a noticia. Ye normal en os nuestros informatius por asabelas razons. En puesto d’ixo cal emplegar-lo como zaguer recurso.

A noticia, o feito que queremos amostrar, y os suyos protagonistas son prou mas importants que o feito de que o periodista amuestre que ye en bell puesto. A pregunta que planteya Westbrook ye: Si no puez amostrar o que ye pasando u charrar con os protagonistas, s’amenista que faigas o video.

4. As noticias de pasada

Muitas vegadas, os reportaches d’informatius de television nomas preban de fer un resumen d’a noticia, o mas rapedo posible. Ye a manera facil de conoxer as cosas clau d’un diya. No bi ha problema con ixo, a lo contrario, ye a manera de que podamos conoxer tot o que cal conoxer, pero en puesto d’ixo u millor dito, antimas d’ixo, cal ir una mica dilla y aprofitando as tecnolochias (y a posibilidat de fer de videoperiodista unico) cal plegar an as grans camaras no pueden dentrar-ie, cal aprofundir en as historias y plegar enta os suyos presonaches principals y no tant principals.

5. Transparencia cero

Nunca no se sinya as imachens d’achencia. Asinas que puede haber espectadors que creyan que BBC (u Aragon Tv) y as suyas camaras son as que son grabando o que veyen. Puede parixer una cosa chicota, porque a gran mayoria d’a chent si que sape que a suya tele de referencia no ye en totz os puestos d’os que mete imachens, pero en puestos como Orient meyo no ye o mesmo si a camara que ye grabando ye palestina, israeli u europea, y ye important saper-lo ta conoxer millor a noticia. En puesto d’ixo caldria citar d’an viene cadaguna d’as imachens que emitimos, si son d’ista u d’atra achencia, si son un video amateur procedent d’un u d’atro bando, etcra.

Periodismo ciudadan y periodistas ciudadans

Lunes, noviembre 15, 2010 18:25
Publicau en a categoría purnas

Tanto charrar d’o periodismo ciudadan de vegadas xublidamos que os periodistas somos ciudadans. Tenemos dreitos civils, podemos votar, podemos pensar, podemos manifestar-nos, podemos charrar, podemos luitar.

Mesmo de vegadas mos sentimos dicir cosas que mos abrian de fer reflexionar y carranyar a partis iguals. Soi periodista y prebo d’amanar-me a la reyalidat d’a manera mas imparcial posible, pero as 24 oras d’o diya soi ciudadan. Con totz os dreitos y todas as obligacions que esdevenien d’ixo.

Soi periodista y ciudadan.

A importancia de l’encuadre en l’omenache a Labordeta

Martes, septiembre 7, 2010 17:55
Publicau en a categoría purnas

Fan un omenache a Jose Antonio Labordeta y li fan entrega d’o premio d’Alfonso X. Si son importantz totz os omenaches que se fagan a Labordeta, atamas de bellas esferencias ideolochicas cal reconoxer que ye a imachen d’un Aragon progresista y libertario que emos dau t’o mundo, tamien ye important l’encuadre con que se fa a entrega d’o premio. L’enrastre d’antis ye de l’Heraldo, pero tamien o Periodico mete a mesma foto. Con Labordeta de cara, d’una cara castigada por a malotia.

Fotografia d'o Periodico de Aragon

Fotografia d'o Periodico de Aragon

Sin dembargo o periodico espanyol El Pais ha decidiu meter atro encuadre d’a fotografia, y ye esclatero que en ista foto, o protagonista no ye a qui se fa l’omenache, ye dicir, pervirtiendo lo sentiu d’a noticia y d’o mesmo omenache.

Fotografia de El Pais

Fotografia de El Pais

¿Informando?

Lunes, agosto 30, 2010 17:19
Publicau en a categoría purnas

Si bi ha una lei a la que siempre se mete un adchectivo ixa ye a lei de luengas. Por definicion siempre que s’en charra en os meyos de comunicacion se mete “polémica ley de lenguas”. Bi’n ha habiu atras leis aprebatas con menos refirme, y mesmo atras que nunca no s’han aprebato, y sin dembargo ista ye polemica. No ye una adchectivacion casual, ye esclatero. Asinas que siempre que charran d’a lei de luengas, no mos informan, sino que opinan. O zaguer caso huei, en l’Heraldo d’Aragon, charrando d’os zaguers meses d’a lechislatura.

Mas casos de desinformacion. A informacion d’os meyos espanyols sobre esportes, atamas de que chugan prou equipes as ligas espanyolas nunca no ye guaire completa. Nomas mos dicen os resultatos d’os espanyols que i partecipan en as competicions, de vegadas no dicen ni qui gana, sino ye espanyol. O futbol se retalla ta lo Real Madrid y o Barcelona y poca cosa mas. Iste maitin a informacion esportiva de RNE yera en totz os boletins asinas, primer motos, an eban ganau espanyols, sisquia han dito o resultato d’os suyos competidors. Dimpues, atamas que prencipiaba a Liga de Futbol (se chugoron 8 partius) nomas han charrau y han dito o resultato de Barça y Madrid. Formula 1 dicindo lo mal que l’eba iu a Alonso y dicindo de pasata que eba ganau Hamilton y Vuelta a Espanya de ciclismo, an han dito qui ha ganau la etapa, no han dito cosa d’a Clasificacion pero hemos sabiu que o primer espanyol estio un vasco.

Atro caso. O diario El Pais ha decidiu huei charrar-nos d’a corrupcion en os concellos de l’Estato. Totz? no, no totz. Dentre os casos importants de l’anyo pasau l’unico que no surte en l’articlo ye l’unico aragones, La Muela. U la Muela no ye Espanya u ye que bi ha casos y casos.

No bi ha parolas casuals en os meyos de comunicacion. En garra d’ells. Amagar informacion u meter parolas concretas no ye informar, ye opinar. Ye endrezar a opinion d’o publico, ye creyar un imachinario concreto, como por exemplo l’emplego de “rechional” ta charrar d’Aragon, unatra vegada estendillato en os meyos aragoneses.

En atra escala Pascual Serrano en sape d’isto asabelo, asinas que tos recomiendo pasar-tos por o suyo blog y leyer o suyo libro que se diz, precisament, “Desinformación

Fer una entrevista u colaborar con a policia

Viernes, agosto 20, 2010 19:11
Publicau en a categoría purnas

Por un caso d’ista semana en Aragon, an dimpues de ser entrevistada por os meyos de comunicacion a policia ha deteniu a una muller que eba furtau os diners d’un torneo guinyote, he preguntato en twitter a siguient custion.

Duda deontolochica. Fas una entrevista a un delincuent a qui son escando. A policia lo sape y te gritan ta preguntar-te an has quedato con el. Lis ne dices?

Muita chent, periodistas y no, han contestato a la pregunta. Buena parti d’as rispuestas deciban que no, atros, menos, deciban que si, que profes, y mesmo s’apuntaba a posibilidat de estar fendo un delito de no colaborar con a policia. Tos copio bellas d’as rispuestas.

ma_martin: No. Es como el código hipocrático de los médicos. No tienes por qué revelar tus fuentes, aunque sea el mismo Bin Laden.

jfmallen: si el delito es grave, creo que prima decirlo. y si fuera un empresario estafador? y si fuera un violador de menores? y si fuera un asesino? y si fuera un corrupto?

lasay_: NO. Aunque tendría que verme en la situación y saber detalles… de primeras veo un no bastante claro y rotundo.

oscarsenar: Se supone que no deberías… Pero no sé lo que haría yo.

elbetoco: Al igual que en trabajo social, la respuesta es NO. La poli lo sabe, tiene mucha jeta al llamarte…

serbarmir: eso entraría dentro del secreto profesional, vamos, digo yo ¿no?

dvdzgz :P ero la prensa no debe proteger a sus fuentes? Como esperas entrevistar a otro delincuente si lo denuncias?

falvarezcano: indudablemente, no. Violaría el secreto profesional y a veces el off-the-record.

manumarlasca: Se lo dices o estás cometiendo un delito… Pueden acusarte de obstrucción a la justicia. El juez decidirá si te puedes acoger al secreto profesional. Prima el sentido común.

mcshuibne: Eso es secreto (profesional y personal) y, además, yo no soy un chivato de la poli ;)

moltbonanit: I tan que no! No es faena teua!

He sacato as rispuestas de broma (que n’ha abiu ;) ) y tos he copiato istas atras en o mesmo orden que s’han feito. Mayoria de “no”, un “si” pendiendo d’o tipo de delincuent, y o feito real de que puetz ficar-te en un conflicto de dreitos dentre o secreto profesional y a labor d’a policia.

Os periodistas, asinas como colectivo en cheneral, que casos particulars bi’n ha asabelos y variatos, mos movemos por o mundo con o que clamamos “codigos deontolochicos” que regulan a etica que emos de manullar en una profesion que tien prou influyencia en a sociedat como ta parar cuenta de como femos as cosas. En Aragon no tenemos un codigo deontolochico propio, porque, dentre atras cosas, no tenemos un Colechio de Periodistas. Tenemos, ixo si, una Asociacion de Periodistas que s’aculle a lo Codigo Deontolochico d’a Federacion d’Asociacions de prensa d’Espanya. Asinas que, de mayor ran a menor, funcionamos, tamien en cheneral, baxo lo batiaguas d’o Codigo Entrenacional d’Etica Periodistica d’a Unesco, lo Codigo deontolochico europeo d’a profesion periodistica y o Codigo Deontolochico d’a FAPE.

Sobre o particular caso que en charro, tendrianos de partir d’a presuncion d’inocencia (encara que tot o lugar de Pedrola sape a qui han dau os diners, no sape qui los ha furtato) y tamien sobre a confidencialidat d’as fuentz. Sobre istas dos cosas, os tres organismos supraditos dicen o siguient.

O Codigo d’a Unesco:

Derecho del periodista a abstenerse de trabajar en contra de sus convicciones o de revelar sus fuentes de información, y también el derecho de participar en la toma de decisiones en los medios de comunicación en que esté empleado.

O Codigo Europeo:

En este sentido es necesario desarrollar jurídicamente y clarificar las figuras de la claúsula de conciencia y el secreto profesional de las fuentes confidenciales, armonizando las disposiciones nacionales sobre estas materias para ejercerlas en el marco más amplio del espacio democrático europeo.

En el ejercicio del periodismo, las informaciones y opiniones deben respetar la presunción de inocencia principalmente en los temas que permanecen sub judice, excluyendo establecer juicios paralelos.

O Codigo d’a FAPE:

El periodista debe asumir el principio de que toda persona es inocente mientras no se demuestre lo contrario y evitar al máximo las posibles consecuencias dañosas derivadas del cumplimiento de sus deberes informativos. Tales criterios son especialmente exigibles cuando la información verse sobre temas sometidos al conocimiento de los Tribunales de Justicia.

El secreto profesional es un derecho del periodista, a la vez que un deber que garantiza la confidencialidad de las fuentes de información.
Por tanto, el periodista garantizará el derecho de sus fuentes informativas a permanecer en el anonimato, si así ha sido solicitado. No obstante, tal deber profesional podrá ceder excepcionalmente en el supuesto de que conste fehacientemente que la fuente ha falseado de manera consciente la información o cuando el revelar la fuente sea el único medio para evitar un daño grave e inminente a las personas.

Con totz istos parrafos queda esclatero que o periodista puede (y debe) alzar a privacidat d’as suyas fuentz. En dengun d’istos codigos s’obliga a o periodista a colaborar con a policia ta detener a un presunto delincuent. Como apuntaba manumarlasca a policia puede acusar-te d’aturar o suyo triballo y ixo suposaria un delito, que en tot caso, abra de dictaminar un tribunal, an tu puetz apelar a la tuya praxis deontolochica, ye dicir, que a praxis profesional te premite fer-lo pero puetz aber de concarar as consecuencias.

Os codigos, totz, dixan ubiertas as puertas a la tuya propia etica. Amas de periodistas, somos ciudadans, y por ixo, a luita d’os periodistas que concaran situacions extremas entre profesion y umanidat. Ye clasico l’exemplo d’a foto d’a nina y os gueitres. En un caso menor, como o furto de 20.000 euros de vecins de Pedrola, no somos devant d’un caso extremo y yo ese primato o sentiu periodistico y no pas a colaboracion con a policia. En cada caso, atamas d’o que digan os codigos, emos de trigar dentre estar periodistas u ciudadans. Traicionar una fuent u concarar as consecuencias. Denunciar a la policia u fer plegar atra version d’os feitos. En cualsiquier caso abra qui diga que emos feito mal, pero a etica presonal y a etica como colectivo de periodistas ha de saper triballar en ixos scenarios.

Torno a fer a pregunta, por si queretz contestar. Si fas una entrevista a un delincuent a qui son escando. y a policia te grita ta preguntar-te an has quedato con el, lis ne dirias?

Pachina 1 de 1112345...10...Zaguera »