Vasili Grossman, Rusia y a muerte
Sábado, mayo 22, 2010 13:42Plego de rematar agora a trilochia de Vasili Grossman que Galaxia Gutemberg ha publicau en castellan. “Vida y destino” estio o primer que leyié una novela sobre a guerra mundial en os esferentz scenarios d’Alemania y Rusia. Publicau dimpues d’a muerte de Grossman difuera d’a Union Sovietica porque estio viedau cuan Grossman lo escribio. Dimpues, o zaguer publicau, “Años de guerra“, totz os escritos como corresponsal en o frent de Grossman, y una chiqueta novela sobre a vida d’os soldaus sovieticos en a Segunda Guerra Mundial. Tamien describe a limpieza etnica en Ucrania y a dentrada d’os sovieticos en o campo d’esterminio de Treblinka. O zaguer, recomendau por Antonio Lite, ha estau “Todo fluye” a suya zaguera novela, que no veyie publicada, y an amuestra tot o desencanto sobre o desembolique d’a revolucion sovietica.
En ista obra, prohibida, atamas d’a muerte de Stalin, a cretica contra o totalitarismo ye zerenya, prencipiando por Lenin y rematando por Stalin y o sistema de campos y de sucesivas deportacions etnicas y politicas. Ye muit dura, por exemplo, a descripcion d’a gran fambre d’Ucrania, que apedeco a milentas de presonas por a decision de Stalin de replegar tot lo grano ta l’estau. Ye important tamien a reflesion sobre o ser de l’alma rusa y como sieglos d’esclavitut eban contribuyito a lo desembolique d’o pais y dimpues de 8 meses de libertat Lenin eba recurriu atra vegada a la esclavitut ta fer posible una Union Sovietica zerenya.
He teniu a suerte de leyer os tres libros casi de seguido y por ixo a impresion que me fan ye de conchunta. Tamien se veye a evolucion en o discurso de Grossman, heroico cuan charra d’a guerra, d’a fuerza d’o pueblo, d’a gloria de l’Exercito Royo dica l’ombre que ya no creye en o suyo estau esdeveniu un estau de terror. Tien muitos paragrafos autobiograficos, en as novelas, y tamien cuan charra como periodista. Bi ha presonaches que se repiten en a suya obra y que tienen muito a veyer con el. L’ombre que tien un buen puesto aintro l’organigrama de l’estau pero a qui li minchan envidias por qui tien mas esito y que amas veye que no puede concarar l’estau que remata levando-se a os suyos amigos y companyers ent’o Gulag.
Leyer a Grossman da muito en que pensar, pero d’os tres libros me quedo con dos paragrafos que narran a muerte de dos presonas. Creigo que nunca no eba sentiu a muerte d’una persona en un libro como me la facio sentir el en istos d’os paragrafos. Un ye de “Todo fluye” y l’atro de “Años de guerra“.
Un anyo dimpues Masha dixo lo campo. Antis de recuperar a libertat, remanio chitada en una cabanya chelada, denzima d’una fusta de pino. Ya no la empentaban ta ir a lo triballo. Ningun no li feba mal. Os camillers dixaron a Masha Liubímova en una caixa rectangular, feita de tablas que o servicio de control tecnico eba descartau. Huellaron por zaguera vegada a suya cara. Teneba un esprision de dulce goyo infantil, de confusion, a mesma con a que eba ascuitau, a o costau de l’almacen d’a serreria ixa mosica alegre, primer, con goyo, dimpues replecando que no bi n’eba d’esperanza
- An ye lo fillo d’o comisario – demando l’aleman
- Alcaso fas tamien a guerra con os ninos, vibora? – contesto a viella Maria Timofeyevna.
A viella quedo chitada en o branquil d’a casa y os soldaus alemans pasoron por dencima cudiadosament d’o bason de sangre fosca, indo dimpues d’un puesto t’atro, replegando con tot o que podioron y charrando dentre els.
“O pueblo ye inmortal”, dentro de “Años de guerra“




Humea la paridera. El fuego ya ha arrasado 1500 hectáreas. Es el precio de la actividad humana. Hubo un tiempo en el que nadie conocía el fuego. Y había incendios. Ahora es el hombre el que con su gestión absurda destroza el hábitat. Es el precio de la tierra. La tierra que nos da de comer, beber y vivir. La tierra que nos acoge, que acoge nuestras raíces, que vive con nosotros y que sufre nuestro contacto. Es el precio. A veces el precio es tan alto que no merece la pena. Sin embargo un SMS es barato, y por eso nos cuesta poco mandarlo. No podemos mandar un sms a la tierra. “Lo siento, perdona, te quiero”. Pero sí a otras personas. Mensajes de borracho, de loco o de cuerdo. Ese es el espíritu, he dicho más de una vez. LAs letras entre los dedos me devuelven a la tierra. Nos devuelven al polvo. Y nos restriegan la ceniza por la cara. La ceniza que tenía un precio. Más allá de los 15 céntimos de un sms. El precio de una vida humana entre la tierra quemada. Un sacrificio frente al despecho. La tierra, se quemaba en Obón.


