Vasili Grossman, Rusia y a muerte
Sábado, mayo 22, 2010 13:42Plego de rematar agora a trilochia de Vasili Grossman que Galaxia Gutemberg ha publicau en castellan. “Vida y destino” estio o primer que leyié una novela sobre a guerra mundial en os esferentz scenarios d’Alemania y Rusia. Publicau dimpues d’a muerte de Grossman difuera d’a Union Sovietica porque estio viedau cuan Grossman lo escribio. Dimpues, o zaguer publicau, “Años de guerra“, totz os escritos como corresponsal en o frent de Grossman, y una chiqueta novela sobre a vida d’os soldaus sovieticos en a Segunda Guerra Mundial. Tamien describe a limpieza etnica en Ucrania y a dentrada d’os sovieticos en o campo d’esterminio de Treblinka. O zaguer, recomendau por Antonio Lite, ha estau “Todo fluye” a suya zaguera novela, que no veyie publicada, y an amuestra tot o desencanto sobre o desembolique d’a revolucion sovietica.
En ista obra, prohibida, atamas d’a muerte de Stalin, a cretica contra o totalitarismo ye zerenya, prencipiando por Lenin y rematando por Stalin y o sistema de campos y de sucesivas deportacions etnicas y politicas. Ye muit dura, por exemplo, a descripcion d’a gran fambre d’Ucrania, que apedeco a milentas de presonas por a decision de Stalin de replegar tot lo grano ta l’estau. Ye important tamien a reflesion sobre o ser de l’alma rusa y como sieglos d’esclavitut eban contribuyito a lo desembolique d’o pais y dimpues de 8 meses de libertat Lenin eba recurriu atra vegada a la esclavitut ta fer posible una Union Sovietica zerenya.
He teniu a suerte de leyer os tres libros casi de seguido y por ixo a impresion que me fan ye de conchunta. Tamien se veye a evolucion en o discurso de Grossman, heroico cuan charra d’a guerra, d’a fuerza d’o pueblo, d’a gloria de l’Exercito Royo dica l’ombre que ya no creye en o suyo estau esdeveniu un estau de terror. Tien muitos paragrafos autobiograficos, en as novelas, y tamien cuan charra como periodista. Bi ha presonaches que se repiten en a suya obra y que tienen muito a veyer con el. L’ombre que tien un buen puesto aintro l’organigrama de l’estau pero a qui li minchan envidias por qui tien mas esito y que amas veye que no puede concarar l’estau que remata levando-se a os suyos amigos y companyers ent’o Gulag.
Leyer a Grossman da muito en que pensar, pero d’os tres libros me quedo con dos paragrafos que narran a muerte de dos presonas. Creigo que nunca no eba sentiu a muerte d’una persona en un libro como me la facio sentir el en istos d’os paragrafos. Un ye de “Todo fluye” y l’atro de “Años de guerra“.
Un anyo dimpues Masha dixo lo campo. Antis de recuperar a libertat, remanio chitada en una cabanya chelada, denzima d’una fusta de pino. Ya no la empentaban ta ir a lo triballo. Ningun no li feba mal. Os camillers dixaron a Masha Liubímova en una caixa rectangular, feita de tablas que o servicio de control tecnico eba descartau. Huellaron por zaguera vegada a suya cara. Teneba un esprision de dulce goyo infantil, de confusion, a mesma con a que eba ascuitau, a o costau de l’almacen d’a serreria ixa mosica alegre, primer, con goyo, dimpues replecando que no bi n’eba d’esperanza
- An ye lo fillo d’o comisario – demando l’aleman
- Alcaso fas tamien a guerra con os ninos, vibora? – contesto a viella Maria Timofeyevna.
A viella quedo chitada en o branquil d’a casa y os soldaus alemans pasoron por dencima cudiadosament d’o bason de sangre fosca, indo dimpues d’un puesto t’atro, replegando con tot o que podioron y charrando dentre els.
“O pueblo ye inmortal”, dentro de “Años de guerra“






