Chera y aire ta espardir l’esmo

Jueves, junio 23, 2011 17:40
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Chera

Chera

Ya son a saber los anyos que chito en a chera un paper con os mesmos deseyos. De tantas vegadas que he deseyau lo mesmo ya he rematau estando conscient que nunca no se cumplira. Pero por ixo huei tornare a chitar t’as flamas un paper con as mesmas seis parolas d’istos zaguers anyos.

En a chera cremaran as parolas y os suenios y os esmos y o cierzo las portara luen, tan luen rio t’a baxo que trigaran bellas semanas en tornar-ne. Cal aproveitar istos intes que a maxia invade o nuestro mundo racional, cal recuperar o poder d’a nueit, d’o fuego y de l’augua ta dixar-se levar luen como as parolas. Ta tornar a sentir-nos ninos que se piensan que tot o que suenian esdevenira reyalidat. Y ye por ixo que l’anyo venient, quan comprebe que as mias seis parolas no s’han tornau de verdat, tornare a escribir-las en un paper y las cremare en a chera d’o solsticio d’estiu.

Cal cremar as parolas que soniamos ta dixar que encara que nomas siga por unas horas, faigamos reyalidat os suenios.

Ya plega unatra nueit de machia. Ya plega l’inte de deseyar unatra vegada. Ya plega l’inte de cremar os esmos viellos y replenar a falsa de suenios. Plega l’inte de creyer, de l’estiu, de vivir, de creyar, como tantas atras vegadas.

Preta fuego a la fusta! Crema vidas viellas! Creya vidas nuevas! Fuego, fuego, fuego! Ye Sanchuanada!

O fuego crema y esviella

Viernes, diciembre 24, 2010 12:47
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Iste ye o fuego que tot crema. Ye o fuego qui marca o esnavesar d’o tiempo. O fuego que crema en o paso dentre a primavera y l’estiu. O fuego que crema as primeras fustas ta escalfar a casa y os espritos. O fuego que alumbra cuan ya lo diya prencipia a crexer y ganar espacio a la nueit fosca.

O fuego marca o solsticio, fueras de que no se qui naxies en no se an. Encara huei continan naxiendo ninos y ninas en os portals, en as pateras, arredol d’o fogaril de casas sin teito… Igual ye o diya huei de remerar ixos ninos que naxen sin de futuro.

O fuego mos fa cambear pero tamien nos remera a totz os que encendion ixa foguera antis que nusatros. Mos remera d’an venimos y ta do imos. Mos remera que nomas somos nugos en un rete chigant que viene dende l’amanixer d’os tiempos. Y faiga aire, pleba, nieve o trone…continamos chirando y teixiendo nugos en o rete t’alcompanyar o mundo.

Goyoso solsticio y goyoso Nadal ta qui lo celebre.

Continamos aqui!

Fuego, augua, purnas

Miércoles, junio 23, 2010 17:49
Publicau en a categoría purnas

Ya plega la Sanchuanada. Plena de ritos. Os que se fican en l’augua chelada encara d’os ibons, os que pasan dentre o tronco d’una carrasca ta sanar, os que salta por denzima d’as fogueras, os que se dixan cremar por as purnetas libres que chilan en l’aire.

Crema, crema y crema

Crema, crema y crema

Ya plega unatra nueit de machia. Ya plega l’inte de deseyar unatra vegada. Ya plega l’inte de cremar os esmos viellos y replenar a falsa de suenios. Plega l’inte de creyer, de l’estiu, de vivir, de creyar, como tantas atras vegadas.

Preta fuego a la fusta! Crema vidas viellas! Creya vidas nuevas! Fuego, fuego, fuego! Ye Sanchuanada!

A nuei de San Chuan

Martes, junio 23, 2009 17:09
Publicau en a categoría de l'aragonés, purnas

Crema, crema y crema

Crema, crema y crema

Goyoso solstizio!

Crema pasaus y esbenideros!

Crema presents y mundos d’ixos que no!

Chispas, purnas y más espurnes que salten ta l’aire y sin dixar d’estar ixo que somos, que mos faiga en atra cosa, igual y nueba a la begada!

Preta fuego a la fusta que mos fa reinbentar os sonrisos y que arda la borina! Pochons y abrazos!

Y la tierra se quema en Obón

Lunes, agosto 6, 2007 13:49
Publicau en a categoría prexinando, purnas

20070806124925-imagen046.jpgHumea la paridera. El fuego ya ha arrasado 1500 hectáreas. Es el precio de la actividad humana. Hubo un tiempo en el que nadie conocía el fuego. Y había incendios. Ahora es el hombre el que con su gestión absurda destroza el hábitat. Es el precio de la tierra. La tierra que nos da de comer, beber y vivir. La tierra que nos acoge, que acoge nuestras raíces, que vive con nosotros y que sufre nuestro contacto. Es el precio. A veces el precio es tan alto que no merece la pena. Sin embargo un SMS es barato, y por eso nos cuesta poco mandarlo. No podemos mandar un sms a la tierra. “Lo siento, perdona, te quiero”. Pero sí a otras personas. Mensajes de borracho, de loco o de cuerdo. Ese es el espíritu, he dicho más de una vez. LAs letras entre los dedos me devuelven a la tierra. Nos devuelven al polvo. Y nos restriegan la ceniza por la cara. La ceniza que tenía un precio. Más allá de los 15 céntimos de un sms. El precio de una vida humana entre la tierra quemada. Un sacrificio frente al despecho. La tierra, se quemaba en Obón.

Que arda la fiesta

Domingo, junio 24, 2007 9:57
Publicau en a categoría purnas

 

 

 

Feliz solsticio!

Quema pasados y futuros!

Quema presentes y mundos de los que no!

Chispas, purnas y más espurnes que salten al aire y sin dejar de ser lo que cada uno somos nos convierta en algo igual y nuevo a la vez!

Preta fuego a la madera que reinventa las sonrisas y que arda la fiesta! Besos y abrazos!

Etiquetas:

La noche de las hogueras

Sábado, junio 23, 2007 22:42
Publicau en a categoría purnas

Solsticio. Fuego. Hogueras. San Chuan. Sanchuanada. Quemar. Prender. Chispas. Vamos. Lo de siempre. Lo de nunca. Mitad de nada, mitad de todo. Un día que estoy aquí, pero que debía estar allí o allí más. Un año en Granada, en CAla Cortina, en Barcelona, en mil mundos a la vez. En mil personas a la vez. Mi papel está escrito. ¿Lo quemaré? Todo está en el celebro. Lo del papel es lo de menos.

Etiquetas: