Cajal, l’autoodio y o desconoiximiento

Lunes, diciembre 26, 2011 11:29
Publicau en a categoría de l'aragonés, purnas

Un premio Nobel de medicina, naixiu de Petilla d’Aragón (Navarra), pero aragonés por vocación y familia, mos deciba como charraban en Ayerbe quan que estió vivindo astí. Y asinas encara continan pensando a-saber-los aragoneses. Y asinas ye a situgación en que l’autoodio y o desconoiximiento han deixau a ista antiga y chicota luenga.

Por entonces se hablaba en Ayerbe un dialecto extraño, desconcertante revoltijo de palabras y giros franceses, castellanos, catalanes y aragoneses antiguos. Allí se decía: forato por agujero, no pas por no, tiengo y en tiengo por tengo o tengo de eso, aivan por adelante, muller por mujer, fierro y ferrero por hierro y herrero, chiqué y mocét por chico y mocito, abríos por caballerías,dámene por dame de eso, en ta allá por hacia allá, m’en voy por me voy de aquí, y otras muchas voces y locuciones de este jaez, borradas de mi memoria.”En boca de los ayerbenses hasta los artículos habían sufrido inverosímiles elipsis, toda vez que el,la, lo se habían convertido en o, a y o, respectivamente. Diríase que estábamos en Portugal. A los rapaces de Ayerbe parecióles, en cambio, el castellano relativamente castizo que yo usaba, es decir, el hablado en Valpalmas y Cinco Villas , insufrible algarabía, y hacían burla de mí llamándome el forano (forastero).

Citado por Fernando González Ollé en “El habla de Ayerbe y otros aragonesismos en la autobiografía de Santiago Ramón y Cajal”, y ye de  l’autobiografía de Santiago Ramón y Cajal ”Mi infancia y juventud”.

A replega de parolas no ye una replega antropolochica u filolochica, motivada por o saber scientifico, que ye una replega d’odio como amuestran os adchetivos que l’adedica: “desconcertante, revoltijo, inverosímiles” y que amás amuestra un fundo desconoiximiento que han heredau muitos aragoneses de huei, porque a luenga d’Ayerbe no yera una luenga sino “desconcertante revoltijo” que “diríase que estábamos en Portugal”.

País.

Manhattan Transfer y o periodismo

Viernes, diciembre 23, 2011 10:59
Publicau en a categoría periodismo, purnas

-Voi a desfer-me de tot isto – dició Jimmy con aire obscuro – marchando-me’n ta Mexico a fer fortuna. Soi perdiendo o millor d’a mia vida podrindome en Nueva York.
- Como vas a fer fortuna?
- Petrolio, oro, asaltos a dilichencias, cualsiquier atra cosa fueras d’o periodismo…
- Bee, bee, uella tresbatita, bee, bee
- Deixa de belar, en quiers?
- Emigremos. Imos a apanyar o silenciador a Dingo

Dos Passos, John. “Manhattan Transfer

Ta os companyers d’ADN y totz os periodistas a qui forachitan en istos tiempos d’o triballo

Con a suya capeza as nuestras libertatz

Martes, diciembre 20, 2011 10:00
Publicau en a categoría purnas

En 1591 un exercito castellan plegaba en Aragon, se enfrontinaba en Epila a una banda achuntata por bells nobles aragoneses y dentraba en Zaragoza sin garra oposición. Asinas remataba un d’os episodios mas tristes d’a nuestra historia. Por esfender a un convicto, Antonio Perez, Aragon facio una crida a os suyos dreitos y institucions. Pero no tenio a fuerza ta esfender-los.

Con a capeza de Juan de Lanuza, “O mozo”, cayeban a tierra buena parti d’os fueros d’o pais, retallaus en Tarazona a l’anyo siguient por Felipe I d’Aragon, II de Castiella. Con a suya capeza rodaban tamien os tiempos en os que Aragon sabeba esfender os suyos fueros y o suyo pasau y present. Con as capezas talladas y amostradas mientres meses d’os nobles rebeldes s’amostraba tamién una parti d’a fin d’o país.

Un historiador frances esplanicaba en o sieglo XIX: “Os aragoneses, yeran y son, un pueblo que guarda o suyo pasau y a suya historia, y curoso con as suyas libertatz y chusticias, pero en ixe tiempo, encara que argüellosos d’a suya libertat ganada, no sabioron esfender-la

En Zaragoza, mientres os soldaus castellans feban guardia en o cadalso, os ciudadans s’amagaban en as suyas casas. Nomás que a boira estió testimonio de l’astral que li tallo a capeza a o Chusticia. Huei, 420 anyos dimpues, se remera a figura d’o Chusticia. A suya estatua preside una centrica plaza de Zaragoza, huei se levaran flors y banderas y os aragoneses han tornau a fer d’o Chusticia un simbolo y una institucion publica…o simbolismo de l’acto queda en ixo, y os huellos parixen querer veyer, encara, os cuerpos podrius d’os muertos que penchoron d’as murallas ta remerar a os aragoneses que no heba de debantar-se contra os forans y o rei.

Nos que somos tanto como vos, pero juntos más que vos, os hacemos principal entre los iguales, con tal que guardéis nuestros Fueros y libertades, y si no, no

Entalto Aragón Libre! Aragón, Kilometro Zero!

Leyer más, saber más

Domingo, diciembre 18, 2011 10:56
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Iste anyo o premio d’as letras aragonesas ha siu ta Ignacio Martínez de Pisón. Nunca no heba leyiu cosa d’ell. No por manca d’intrés, pero si porque siempre que prebaba de leyer bella cosa d’ell, a la fin trobaba atro libro que me trucaba más o ficacio.Leyendo istos diyas datos biograficos d’ell he parau cuenta que bi’n ha cosas que compartimos, como a rilacion con Logronyo, estudiar en os chesuitas, a vida en Barcelona, como tantos atros aragoneses…

Aproveitando o premio, y un d’ixos sabados que pasan de corriu entre resaca, conversas y café, a la fin m’amané ta “Enterrar a los muertos”, que no ye una novela, sino lo que definen como “a suya obra más ensayistica”, y an que traza o recorriu de l’asesinato de José Robles por os comunistas mientres a guerra espanyola y o siguimiento d’o caso que fació John Dos Passos en calidat d’amigo presonal de Robles, traductor, escritor, hombre de letras.

Cal dicir que ye una obra bien documentada, bien narrada, y que, de feito, ha aconseguiu que leyese sin aturar dica o cabo. Pero lo más important que m’ha feito lo libro ye tornar a ubrir finestretas trancadas. Por “Enterrar a los muertos” amaneixen una serie de presonaches apegaus a o mundo d’as letras, que estudean luengas por vicio, que leyen, releyen y s’estudean uns a atros, que esnavesan por o mundo entre libros y escritos, que escriben y que s’escriben.

Y ye tota ixa ripa de presonaches a que ha feito que quan he zarrau o libro iste maitín, en que he maitinau sin obligación, ta rematar de leyer-lo, a que ha feito un clamamiento en o mio esprito. M’han veniu as ganas de leyer más, de saber más, d’escribir más, d’estudear más. Leyendo sobre as trayectorias vitals d’ixa chent he parau cuenta de totas as cosas que encara no se, as que encara no he leyiu, os clasicos que no he ubierto, o conoiximiento que s’eslampa de yo por manca de tiempo. Remero qui una vegada fació una lista con totz os libros que s’heban de leyer sí o sí, y que teneba intinción de fer-lo en o esnavesar d’a vida. Puestar yo no faiga ixa lista, pero si que he d’emplir foraus en as mias letras. Puestar no tienga tiempo agora ta estudear atra luenga, pero me’n tornan as ganas. Puestar tampoco no tienga tiempo ta tornar ta la Universidat, porque as amostranzas que más m’intresan no pueden fer-se a distancia, pero quedan apuntadas en o “debe” y de feito ya m’he mirau o que quiero fer, estudear y leyer…y saber.

Porque como deciba Don Quijote “el que lee mucho y anda mucho vee mucho y sabe mucho”.

Blecua y l’aragonés

Miércoles, diciembre 14, 2011 10:00
Publicau en a categoría de l'aragonés, purnas

image

El aragonés José Manuel Blecua ye un más d’os directors d’a RAE aragoneses que han habiu. Teneba ista entrevista guardada de fa bells meses con ell en l’Heraldo, y no heba puesto encara fer un pensamient sobre ella. Aproveito que istos diyas Blecua recibe premios en Catalunya ta recuperar-la.

No sere yo qui meta en dubda a categoria como filologo de Blecua, pero sosprende en ixa zaguera pregunta de l’Heraldo que faiga un mezclallo entre o que se charra en a Cinca (catalán) con l’aragonés, que amás, diz que “no ye una luenga, sino atra cosa”. Puestar que bi’n haiga una categoria filolochica que siga “atra cosa”, que yo desconoixco. Mesmo puestar que o director d’una Academia que ha de dar como valida una frase como “a ver qué remera cojo del placard para ir al laburo” piense que as esferencias nomás que son importants en bellas luengas.

Pero me quedo más en o sendito d’o que diz, que me pareixe que no ye o que escribe a periodista de l’Heraldo. Porque o que diz Blecua ye que en no haber-ie normalización ye normal que bi’n haiga esferencias. “L’aragonés ye una multiplicidat de variedatz”. Verdat. “Como totas as luengas que no son unificadas”. Verdat a meyas, pero verdat. As luengas como l’espanyol, que si tienen una Academia que “fija y da esplendor” tienen variedatz, muitas y ricas. Y o catalán, luenga a la que Blecua tien carinyo y que ha refirmau dende a suya catedra en Barcelona, tamién.

Me pienso, quiero pensar, que Blecua no quereba dicir que as variedatz de l’aragonés fan que l’aragonés no siga una luenga, mientres que en o resto d’a entrevista as variedatz de l’espanyol que esfiende si que fan de l’espanyol una luenga. No seré yo qui diga o que Blecua ha quiesto dicir sin haber-lo escuitau, pero ixe parrafo ye tant rarizo y con mezclallos tan rarizos de luengas y conceptos, que me cuesta a-saber-lo pensar que ta Blecua bi ha variedatz que fan luenga y atras que fan “atra cosa”. Puestar a unica esferencia entre l’aragonés y as suyas variedatz, o catalan y as suyas variedatz y o castellan y as suyas variedatz siga, precisament, que encara no tenemos una Academia que “fije y de esplendor”, dillá d’as variedatz, pero veilando por ellas.

Ixo sí, l’Heraldo teneba o titular claro. A tamás que ixa estió a zaguera pregunta d’a entrevista, y que yera una pachina entera de preguntas sobre o castellán y as suyas variedatz, y que o propio Blecua, encara que ye filologo diz que no tiene guaire opinión sobre o tema porque en sabe poco, tituló l’articlo por “El aragonés no es una lengua, es otra cosa”.

As 4 y 20 d’un cabo semana

Martes, diciembre 13, 2011 11:36
Publicau en a categoría prexinando, purnas

image

image

De vegadas sientes que t’encorren. A yo m’encorre de fa anyos o 420. Suposo que dende que prencipie a dispertar-me a ixa hora, en un inte concreto, paro más cuenta d’ixa zifra en tot o que me redola. Tamién bi ha condicions especials que fan que o 420 tienga más presencia. Por eixemplo, quan que plega aviento y se me fa o tiempo de parar o reparto d’a loteria que con ixe numero fa anyos que chugamos con os cada vegada menos lectors de Purnas.

A zaguera semana torne a dispertar-me a las 4 y 20 d’o maitín. Y no ye un recurso literario. Estió literal. O miercols dimpués d’un suenio rarizo y a la fin, premonitorio, me disperté a las 4 y 20. Y dimpués o domingo y o lunes. As 4 y 20 como sintoma. As 4 y 20 como reyalidat horaria. As 4 y 20 como zifra d’un cabo semana en un ticket de bar agradable y hongaro. Un ratet de paz en a vida convulsa.

As 4 y 20 como nombre de botiga en a carrera. D’una gambadeta eslampando d’o futuro incierto y fredo de l’hibierno dimpués de l’estiu y l’agüerro calidos. Asinas ye l’orache. Asinas ye la hora. As 4 y 20 horas. As 4 y 20 vegadas que t’estampas contra una reyalidat ingrata, rariza y fiera y polida a partis iguals.

Tornar a uellada ta zaga no tien guaire sentiu. As cosas no son como las veyes en un inte concreto sino como pasan. Me quedo dentro muitos atros analisis, sensacions, asperanzas, medranas, suenios. Son as 4 y 20 en una parti d’a mia vida. Agora cal decidir si quiero continar soniando u dispertar d’o suenio. Agora cal pensar si programo o dispertador ta las 4 y 20 u a mesma hora decidira dispertar-me. Agora cal devantar d’o leito, o leito vuedo que no ye vuedo porque qui quiers que i siga ye luen, que ye vuedo porque no tornaras a emplir-lo.

Si tu yes luen (Mallacán)

As nueitz son tan luengas si tu yes luen
As nueitz son tan luengas si tu yes luen

Alufrando as fuellas baixo os arbols
I trobé as güembas de tu arredol
Camino solenco debant d’a luz
Os ricuerdos son vuedos tan luen de tu

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

A vida en a pocha plena de sal
Os intes que mullan l’augua d’a mar

E dimpues d’os trangos que o cierzo borró
Amagato en o leito veigo a foscor

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Pero ixo rai que anque te mire sin cosa que dicir
Solenco continé cuan te i trobé amenisté fuyir
Y agora soi prebando de sentir a tuya piel
Anque sigas luen asti m’enradigué, astí m’enradigué

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Audaces fortuna iuvat

Lunes, diciembre 12, 2011 20:12
Publicau en a categoría prexinando

Audaces fortuna iuvat. Ye una d’ixas mazadas que se gosan sentir á ormino. Audaces fortuna iuvat. Audaces fortuna iuvat. La sentimos quan que charran d’as interpresas, d’as decisions importants. Bella vegada, mesmo la sentimos quan charran d’a Eneida de Virgilio, o suyo contexto orichinal. Audaces fortuna iuvat.

Debant d’ista mazada podemos trobar atras. Por eixemplo, una d’irlandesa que siempre m’ha feito goyo “Mas vale ser cobarde un segundo que muerto ta tota la eternidat”. Y d’atras parellanas, claro. Pero me quedo con a primera. Audaces fortuna iuvat. Ye un chilo de guerra. Ta tirar entabant. Ta fer decisions. Ta creyar y creyer. Ye o “Desperta ferro” d’os latinistas, y d’os que prefieren mazadas menos guerreras, quan no saben que o contexto ye, precisament, d’una guerra.

Audaces fortuna iuvat. Mos deixamos seducir por ixas parolas. Queremos fer dispertar o fierro. Queremos ser valients. Queremos creyer. Creyemos. Y tiramos ta debant. Pero, mira, de vegadas, a fortuna ye una mala puta. Y o fierro no dispierta ni pa dios. U s’aduerme, silencioso, a nonón, a nonón. Y alavez, y nomás que en ixe inte, mos femos os suecos. Ta qué ser valient? mira que podié no haber feito ixo…Por qué me decidíe?

Y ta que sirve dicir ixo? Ta cosa. A lo menos, deixar-se levar, creyer, enrestir, creyar, decidir, fer, achuntar, plegar levaus en as alas d’a fortuna u d’o fierro de l’esmo d’o corazon d’as mans d’a vida ye más important que o risultau. A vida ye ta vivir-la y ta entivocar-se y tornar-se a entivocar y no fer-lo. As decisions feitas son t’aprender d’ellas. Que a fortuna alcompanye u no pas ye custión menor. De vegadas caleba dicir sí. Porque sí, y porque, de vegadas, a fortuna tamién s’entivoca de camín.

Un pais amagau, una luenga amagada

Miércoles, diciembre 7, 2011 11:00
Publicau en a categoría de l'aragonés, purnas

Ye tan poco cutiano que quan que amaneixe bella noticia sobre l’aragonés (ni charramos de en aragonés) en un meyo de comunicación que no siga Arredol pareixe que o mundo s’atura. Heraldo d’Aragón feba l’atro diya un reportache sobre as luengas que s’emplegan en twitter, y meteba que l’aragonés no fa más d’o 3% d’os tuitz. O titular yera curioso, tenendo en cuenta o poco caso que fa lo propio Heraldo a l’aragonés, fueras d’un articlet os domingos y bells titulars capciosos quan s’aprebó a lei de luengas. Deciban: “En Twitter no se habla aragonés”.

O titular ye falso, claro, porque si que se’n charra. Prou que no se’n charra tanto como o castellan u lo catalán, pero “no se habla” quiere dicir zero, y ixo no ye verdat. Pero no quiero charrar d’ixe articlo, sino d’o que s’amaga dezaga ixe titular.

Quan bella cosa no existe no cal para cuenta en ella. Ixo ye asinas. Por ixo, un d’os argumentos emplegaus contra la lei de luengas, u contra cualsiquiera prebatina de fer bella cosa en aragonés, ye ixe tan zaragozano de “pues yo he estado mil veces en el Pirineo y jamás he escuchado a nadie hablar aragonés“. U catalán alli a la marguin dreita d’o país. Si una luenga no existe y si no bi ha fablants no cal lechislar, no cal protechir, no cal espardir, no cal refirmar.

Pero l’aragonés existe, y o catalán tamién. Atra cosa ye que os meyos que mos han tocau en suerte y a situgación de diglosia en totz os lugars, faigan que muitos aragoneses, y ye verdat, nunca no han sentiu charrar en aragonés u en catalán. Por eixemplo, en Aragón TV buena parti d’a programación ye adedicada t’amostrar lugars y dar presencia a la chent que i vive. O Sin ir más lejos d’o maitín, os reportaches d’Aragón en Abierto, o sobrebuen programa de Pequeños pero no invisibles… Tota ixa programación da presencia a l’Aragón que no ye Zaragoza, u que no ye urbano en cheneral. Pero mos amuestra tot? Prou que no. A gran mayoría d’os testimonios, la quasi entera totalidat d’as declaracions d’os habitants de lugars como Arens de Lledó, Echo, Beseit u Benás son en castellano. Una gran ocasión desaproveitada ta que os que “nunca no han sentiu que se charre aragonés u catalán” hesen puesto veyer a riqueza cultural que suposa tener un país con tres luengas.

Mos amagan ixa parti d’o país. O país amagau que pervive chunto y baixo lo castellano u la jota. As cosas que no esisten no cal controlar-las, lechislar-las, cusirar-las. Pero encara asinas, amagaus d’o mainstream aragonés, ixe atro país contina vivindo y creixendo. Gracias, como siempre, a la voluntat ciudadana. D’a chent como Juan Pablo Martínez u Santi Paricio que continan creyando ferramientas ta espardir l’aragonés en o rete, por eixemplo. D’a chent d’os lugars que contina charrando a os fillos suyos. D’a chent que s’aima una luenga chicota y no tien intincion de deixar que muera.

Ta ixo, encara que no solo, Internet ye un arma important. Tan important, que encara que en o mainstream aragonés muitas cosas pasen á amagatons, en atros puestos, en atras luengas, en atras realidatz, o triballo que fa muita chent por l’aragonés si que tien importancia. Y si no, leigan a entrevista que han feito a Juan Pablo Martínez y Santi Paricio Kevin Scannell d’Indigenous Tweets. Una chent que sape que, encara que l’Heraldo diga que no, en Internet, en Twitter, en Facebook y en os blogs, se’n charra aragonés.

With an estimated 10,000 native speakers, it is in a much more precarious position than its neighbors Catalan and Basque.  Nevertheless, there is a vibrant online Aragonese community that is working hard to develop free and open source resources to support and help revitalize the language.  One notable example is the tremendous volunteer effort that has gone into developing the Aragonese Wikipedia; weighing in at 25,000+ articles and 2.5 million words, it is believed to be the largest Wikipedia of any language, per number of native speakers.

La lotería de las 4 y 20 (unatro anyo más)

Lunes, diciembre 5, 2011 10:53
Publicau en a categoría loteria d'o 00420, purnas

Por azares de la vida, y por misterios insondables de la existencia, un día de 2007 decidí jugar al número 00420 para la lotería de Navidad y compartirla con quienes pasáis algunas veces por aquí. Y ya van cuatro años. El primer año os pregunté porqué me despertaba a las 4 y 20 de la mañana. El segundo os pedí un microrelato en el que apareciera esa hora. El tercero,  descompusimos la hora en cifras y solo pedí que aparecieran en vuestro microrelato. El cuarto, el año pasado, jugamos a descubrir porqué ya no me despertaba a las 4 y 20.

He estado dando vueltas a la cabeza para encontrar un pasito más para este año y que podáis tener una participación de este número para la Lotería del 22 de diciembre. Así que para ser un poco más creativos os pregunto ¿Qué harías tú a las 4 y 20 de la mañana un día cualquiera?. Ese es el punto de partida para tu comentario-microrelato que te permita participar de esta lotería.

Este año he podido comprar la lotería sin desplazamiento anexo. Y no porque haya sido la compra en Zaragoza, sino porque por teléfono pude comprar los décimos, gracias a la amabilidad del lotero, en Gasteiz, en la Administración número 2.

Administración nº 2 de Gasteiz

Administración nº 2 de Gasteiz

Además, como es habitual en los últimos años, entre todos los participantes, y toque o no toque la lotería, sortearemos un regalito creado por Laira Gonzalo. Pero eso ya lo contaré un poco más adelante.

Os cuento, como siempre, como se puede participar en el concurso.

REGLAS

Participarán con 20 céntimos del número 00420 en el sorteo de Navidad del 22 de diciembre las personas, entes, seres, duendes, brujas, gnomos y demás engendros que hagan lo siguiente:

  1. Dejen un comentario en este post con un microrelato en el que se explique qué harías tú un día cualquiera a las 4 y 20 de la madrugada.
  2. Envíen un correo electrónico a (chorcheromance@gmail.com) dando testimonio de haber dejado el comentario a efectos de registro. En el subject o asunto, favor de verificar haber puesto “Lotería de Navidad 00420 2011″
  3. Éste es opcional, pero si alguien tiene un blog, foro o lo que sea, pues hombre, que ponga un enlacito al Purnas o a cualquiera de sus familiares, que nunca viene mal por eso de los hados del posicionamiento.
  4. Sólo se admite una participación por persona, por cierto. O ente, ser, duende, bruja, gnomo u otros engendros.
  5. Se admite cualquier idioma que yo entienda. Aragonés, català, castellano, italiano, français, english, portugues, galego, occità. Euskarazko lanekin batera lanen itzulpena aurkeztu beharko da, gaztelaniaz, katalanez edo frantsese.

Una vez hechas estas cosas yo contestaré al email dando fe de la participación. Si en un tiempo después de haberlas hecho yo no he contestado, pues hombre, mandadme otro email.

Todo esto dejará de ser efectivo cuando:

  1. Sea el 21 de diciembre a las 23.59 horas de la noche hora de la parte peninsular del Estado español.
  2. o bien se llegue a las 100 participaciones.

Otras disposiciones que paso a copiar de Fernando Tricas (gracias, majo) ya que explica muy bien lo que hay que explicar sobre esto de la lotería.

  1. Sólo se pagarán los premios si tienen sentido… es decir, no se hará reintegro ni premios pequeños, entendiendo como mínimo 30 euros de premio por una participación, aunque se valorará la invitación a cervezas (o alcoholes diversos) en ese caso.
  2. El pago se hará por transferencia bancaria (o personalmente) descontando los gastos de comisión del banco.
  3. La relación de direcciones recogidas con los participantes en este juego no se utilizará para nada más que informar sobre este acontecimiento. Está almacenada al servidor de GMail (Google) y se hará una copia de seguridad privada. Una vez pasado todo esto se destruirá.
  4. En caso de premio, el pago se hará una vez nosotros lo hayamos cobrado.
  5. En caso de duda, se pedirá una identificación fehaciente de la personalidad del propietario de la dirección de email.
  6. En caso de problemas con alguna dirección de correo en el momento de repartir el premio, no insistiremos más de 5 veces durante un mes.
  7. No nos hacemos responsables de cualquier daño provocado por acción u omisión fuera de nuestro control a vuestros sistemas informáticos durante el proceso del sorteo.
  8. Se trata de un regalo y no se establece ninguna relación contractual, con las condiciones anteriores y posteriores.
  9. El fichero que se crea a partir de los correos recibidos es un fichero doméstico y, por lo tanto, no está sujeto a la LOPD. No se hará cesión de datos a ninguna parte y será destruido una vez celebrado el sorteo y repartido el dinero entre los afortunados lectores.

Os invito a participar un año más, que hasta ahora nos lo hemos pasado muy bien. Ánimo, que las bases son facilicas y además, nos pueden hacer un poco (poco, bien es cierto) más ricos. Suerte!!!!

Un país en a mochileta. U como no pintar cosa

Viernes, diciembre 2, 2011 18:20
Publicau en a categoría purnas

O mesmo diya que a presidenta d’Aragón, Luisa Fernanda Rudi, feba honors a la Constitución espanyola, que, entre atras cosas, y por decision d’os aragoneses, mos consagra en a segunda division autonomica. O mesmo diya. Ixe mesmo diya, o gubierno d’Espanya en iste inte en funcions, presidiu en funcions por José Luis Rodríguez Zapatero, y con o menistro d’Almenistracions Publicas en funcions, Manuel Chaves, decidiba levar enta o Constitucional dos leis aragonesas.

O mesmo diya. Ixe mesmo diya que Rudi deciba que a Constitucion consagra a os espanyols como iguals, dos leis aragonesas, propias, alazetadas en o dreito espanyol y digamos que una mica menors, yeran recurridas en nombre d’ixa constitución porque “invaden competencias de l’estau”. L’estau espanyol, prou que si.

Y en o fundo, como decibamos en una minituca en Twitter, a esferencia con atros puestos ye que somos poquetz. Que os nuestros votos no valen ta cosa quan que plegan ta Madrid, amás de que somos poquetz. Porque de poquetz que somos, en cuenta de votar a os pocos que somos aqui, votamos a os muitos que son alli, y, como ye de dar, a la fin, os partius que votamos aqui, votan mirando alli, y no aqui. Asinas que ye ixo, pero tamién, y no ye custión menor, ye cosa de perras.

Porque una d’as leis que recurre Espanya (y o suyo gubierno en funcions) la recurre porque no lis pareixe bien que si  una propiedat queda sin amo pase a o gubierno d’Aragón, a la DGA, por entender-nos. Y Espanya, claro, quiere que pase ta o gubierno d’Espanya, como o sulero militar en Aragón, os edificios ixos d’a Expo que mos regalaron ta bosar deudas antigas u la correa con que mos levan agafaus.

Pero ixe mesmo diya. O mesmo diya. Ixe mesmo diya, l’encara delegau d’o gubierno espanyol en a colonia d’Aragón, Javier Fernández (que luego se’n vaiga), deciba en o suyo discurso que “as decisions d’o Constitucional son ta rispetar-las”. No dan puntada sin hilo, no.

Pachina 5 de 216« Primera...34567...101520...Zaguera »