A mesa d’o salon

Jueves, enero 6, 2011 19:51
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Dende siempre a mesa d’o salon, ixa que nomas s’ubriba en ocasions especials, ha estau o templo d’as ilusions en casa mia. Huei, cuan ya tiengo 36 anyos, o mio pai fa anyos que no i ye y a mia mai contina en a suya mecedora a os suyos 70 anyos, a mesa de fusta escura contina estando lo puesto an mos dixamos os presentz.

Ye que pasan os anyos, pero no lo carinyo. Ya sabemos que os reis no esisten pas, y os que esisten, millor estaria que no esistisen. Agora os reis no nomas son os pais. Agora os reis somos a mia mai y o suyo fillo.

Huei a mesa de fusta escura d’o salon ha tornau a emplir-se d’una miqueta d’aimor. Y una olla expres. Y dos lamparetas.

O fuego crema y esviella

Viernes, diciembre 24, 2010 12:47
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Iste ye o fuego que tot crema. Ye o fuego qui marca o esnavesar d’o tiempo. O fuego que crema en o paso dentre a primavera y l’estiu. O fuego que crema as primeras fustas ta escalfar a casa y os espritos. O fuego que alumbra cuan ya lo diya prencipia a crexer y ganar espacio a la nueit fosca.

O fuego marca o solsticio, fueras de que no se qui naxies en no se an. Encara huei continan naxiendo ninos y ninas en os portals, en as pateras, arredol d’o fogaril de casas sin teito… Igual ye o diya huei de remerar ixos ninos que naxen sin de futuro.

O fuego mos fa cambear pero tamien nos remera a totz os que encendion ixa foguera antis que nusatros. Mos remera d’an venimos y ta do imos. Mos remera que nomas somos nugos en un rete chigant que viene dende l’amanixer d’os tiempos. Y faiga aire, pleba, nieve o trone…continamos chirando y teixiendo nugos en o rete t’alcompanyar o mundo.

Goyoso solsticio y goyoso Nadal ta qui lo celebre.

Continamos aqui!

Va rematando l’anyo

Lunes, diciembre 13, 2010 18:17
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Encara no ha rematau l’anyo pero amonico imos pensando as cosas que hemos dixau por fer, as decisions que hemos feito, unas con encierto y atras, con no guaire. Repasamos caras, diyas, suenios, feitos, diyas, nueitz y vida. Y sobre tot, prencipiamos a planificar o venient anyo.

Yo tiengo ya bellas ideas y suenios y chent que me viene ta o tozuelo cara l’anyo venient. Dentre atras, reubrir Aragon Colonial, decision que ya he feito y que ista semana veyera os suyos fruitos, pero ixa ye a menos important. Os buenos suenios que tiengo son mas ta yo y ta chent d’aman. O futuro viene ascape, pero lo present ye o que mos endreza t’alli.

Contimos en o camin, quieras que no.

Tornar de viache

Martes, noviembre 30, 2010 22:07
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Antis cuan tornaba de un viache siempre escribiba bella coseta. Agora, cuan torno de viache, a tamas que siga un viache de bellas pocas horas, me cuesta diyas tornar a meter a capeza en o suyo puesto. Y ixo que he estau de triballo, por Barcelona y podria recentar cosetas intresantz d’as eleccions catalanas, d’as mias sensacions dimpues de dos anyos y meyo sin fer un directo en a television o mesmo d’a eslucerniant conversa que tenie en L’Antiquari.

Suposo que ixo zaguer si que lo recentare bell diya d’istos.

Tags: ,

Asperar o cabo’l mes

Domingo, noviembre 7, 2010 19:10
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Diyas y semanas como ista fan replanteyar asabelas cosas. Tantas que parixe que, a la fin, diya zaga diya, nomas foi que asperar o diya 27. Ye triste, pero no adubo a mas y no quiero fer mas.

Difuera d’ista silla, a lo menos, bi ha unatro mundo muito millor.

A normalidat

Lunes, octubre 18, 2010 17:03
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Rematan os Pilars y plega lo cierzo. Os politicos enchegan os suyos twitters cara ta las eleccions de l’anyo venient. Os cachirulos tornan t’os calaxos y as flors s’amortan dencima una plataforma metalica.

Tamien tornara purnas.com cuan o suyo autor, u siga yo, aiga rendrezato as suyas neuronas que encara fan sinapsis entivocadas. Ista semana, no m’alticamo a yo mesmo.

A tecnolochia fa de vegadas realidat os suenios

Jueves, octubre 7, 2010 19:35
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Nunca no s’achunton os 8 chirmans cuan ya yeran grans. A vida los trestallo. Uns ta Catalunya, atros ta Zaragoza y os que se quedon en a Huesca comun que veyio como naxeban y chugaban. Gracias a que a mia tia alzaba bellas fotos y a lo triballo de Rubén Vicente, fotografo, amigo y vecin, aconseguimos que Adela Romance, chirmana d’o mio yayo, y a unica d’os 8 chirmans que encara vive, veyese a totz os suyos chirmans.

Adela y os suyos chirmans

Adela y os suyos chirmans

Como periodista os muntaches de fotos no me fan guaire goyo, pero en ixa foto irreal, de 8 chirmans separaus por a vida, diemos carta de realidat a os suenios d’Adela, que a poco veye que o suyo mundo disparixe por o tiempo y por as basemias d’a suya ment de 94 anyos. Yeran totz, Santos, Miguel, Martina, Nicolás, Justo, Bernabé, Felisa y ella, Adela, la mas choveneta. A tecnolochia facio posible creyar un suenio, un remero, una ilusion. Y estio bonito poder-lo fer, como tamien veyer a cara d’o mio lolo, a qui no conoxie, porque murio bells anyos antis que os mios pais se casoron.

Santos Romance

Santos Romance

El teneba os huellos azuls y yo no, no li conoxie pero ye tan parti d’as mias radices como a mia yaya Cruz a qui si conoxie y m’amostro a chugar a o guinyote. Tan parti de yo como os abuelos Macario y Basi, pais d’a mia mai que m’amostroron tantas y tantas cosas y que en a mia vida de nino yeran os abuelos con qui me quedaba, con qui feba gambadas por a ciudat con os que vivie tantas cosas de chicorron y dimpues de gran, cuan se facion grans tamien y ya la capeza se lis n’iba ta mundos estranios. Son a radiz d’o que soi. Tamien. Ye a familia, tamien. De vegadas, cal agafar-se d’as radices, d’os alacetz d’un mesmo y retrobar-se en o que somos agora porque venimos d’an venimos.

O buedo d’a silla d’o costau

Viernes, septiembre 17, 2010 18:06
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Pasa la vida

Pasa la vida

Cuan corremos masiau xublidamos que o verdadero sentiu d’a vida ye nomas ixe, vivir. As chentz que mos afogan no son as millors companyeras, y o verdadero secreto d’a vida ye, de vegadas, posar-se en a carrera, leyer letra zaga letra un diario u bell libro y dixar os nuestros huellos libres ta mirar a vida de cara.

Nomas pasa que, de vegadas, notamos mas o buedo dixau en a silla d’o costau.

Tags: , ,

A calor t’amaga

Jueves, agosto 26, 2010 21:51
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Amagando-mos

Amagando-mos

A ciudat ye cremada de sol y aire d’Africa. O sol ye cruel huei y no dixa dondiar por o bico, por a carrera. As morisquetas son, como diz a canta, acetas de sudor y sal. Tot se complega, por o destin, por a calor, por o mundo, por o buedo, por a chent que no y a chent que si. Imos ta la espelunga d’os deseyos. Baxamos enta lo fundo d’un mundo nuevo que ye viello. Mos amaga-mos d’a calor, de l’aire, la chent y o nuestro propio sudor pleno deseyo.

No bi ha puesto an siga millor que en as espelungas d’o tuyo cuerpo, sinyado, como amuestra a fotografia con un B27. Ye a calor d’a luna plena la que no dixa espleitar-se con a fredor d’o sol. U a lo contrario. A lo cabo, a verdat ye que no i yes, ni en o forau mas fundo d’a tierra.

Tags: , , ,

Suenios, prensa, obras y mundo

Lunes, agosto 16, 2010 16:47
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Diz que de vegadas os suenios tienen rilacion con o que charramos, sentimos, pensamos u veyemos. Puestar por ixo lo suenio que he teniu ista nueit. M’he dispertato sabendo o que sinnificaba, y ixo no ye guaire normal.

Yeranos dos periodistas, una buena amiga y yo. Con o mio yayo febanos una gambada por un lugar que no conoxebanos. Parixeba que sabebanos an queribanos ir. Plegabanos, allora, en plena nueit, a lo cabo d’un camin. Baxo os nuestros pietz, lo mar. Una mica dilla cuatre maquinas grataban a montanya. Grans piezas de tierra y piedra cayeban en o mar.

As maquinas no aturaban de gratar y nusatros de fer fotos, porque yera una obra ilegal. Cada vegada a montanya s’achiquiba mas y mas. Lugo no en quedaria. Con o zaguer truco d’una d’as maquinas m’he dispertato.

Sin decir-lo, a mia ment soniaba con as obras de Yesa, con a responsabilidat d’a prensa, con l’amistat y con os mundos, como lo que veyio o mio yayo, que somos amortando de mica en mica.

Pachina 3 de 912345...Zaguera »