Una foto d’ahiere feita huei, una remeranza de huei feita ahiere

Viernes, junio 17, 2011 10:14
Publicau en a categoría prexinando, purnas

L'esmolador y Casa Emilio

L'esmolador y Casa Emilio

Quan encara yeras vivo yera facil veyer ista imachen por as carreras. L’esmolador, con a suya bici, chuflando notas de mosica siempre iguals, devant d’un bar d’antis mas. Quan encara yeras vivo, sin dembargo, yera dificil fer ista foto, que la veyesen bells centenars de presonas, y tot en menos de cinco menutos. L’hesenos portau an que o tuyo amigo Sami, ixe que me facio una foto de chicorron, la que ye penchada en o cuarto d’estar de casa, y que estio en l’escaparate d’a botiga suya mientres anyos y anyos.

Dimpues, hesenos asperau bells diyas a tener-la en casa, a foto, con os colors radius d’os productos quimicos, y de seguras que la hesenos meso en bell album, d’ixos grans, an alzabas as tuyas remeranzas d’o lugar, d’os tuyos pais, d’os amigos d’o seminario, d’as excursions con a parroquia, de bellas chentas y cenas d’a publicidat, d’a mai, a mai que confito en tu, mientres que os medicos decibas que te moribas.

Te moribas 30 anyos dimpues. Dentre as mias mans y as mans de mai. Quan ye facil fer una foto, penchar-la y que la veiga a saber la chent. Quan ye facil dicir que te trobo a faltar, encara, doce anyos dimpues, y que m’hese feito goyo compartir tantas cosas con tu. Quan ye facil, encara, que te veiga en as fotos y mai te remere, y pensemos os dos en os tiempos en que compartibas os tuyos lapices de colors, que nunca no reconoxebas, con yo.

Encara tallo os papers con as estixeras granizas ixas que emplegabas ta fer chicorrons os papers que apegabas en os tuyos anuncios de publicidat. Si, ixas que no me dixabas tocar quan yera chobenet y que yo siempre quereba agafar. Con ellas agora tallo cada vegada menos papers, porque agora tot se fa con ordenador. L’ordenador que ha iu cambeando os habitos mesmo d’a tuya profesion. An que antis bi’n heba letras adhesivas agora bi’n ha tipos de letra, como os tuyos zaguers anyos profesionals, quan yera mas facil que imprentasenos bellas cosas en casa que no pasar horas apegando letras en os papers.

Pero ixo yera quan yeras vivo. Agora tot va mas rapedo. Agora, mesmo os anyos, se me pasan ascape. Agora plega o 17 de chunio quasi sin tartir. Pero agora, como cada anyo dende fa 12 anyos, encara tiengo o tiempo ta remerar-te, remerar a tuya man que m’agafaba cerenya igual quan yera un nino que quan dixes d’esistir, dixandonos a mai y a mi solencos ta concarar l’esdevenidero, pero con totas as armas que tu mos hebas dixau.

Suenios

Domingo, abril 10, 2011 16:32
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Siempre que suenio con tu remato dispertando-me con una pregunta…¿por qué?

Lo que ya no me pregunto tan a soben ye porque suenio con tu

Tags: ,

Endrezando vida

Miércoles, marzo 30, 2011 17:06
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Os libros son vida. As letras que forman parolas que forman frases que s’imprentan en fuellas blancas u de color y s’imprentan y se dixan leyer, pensar, soniar, repensar u criticar son vida. Dende chicorron a mia vida ha estau plena de libros. Son companyers de viache, d’aventuras, de suenios, d’ideolochia, de profesion, d’aimors, de conquistas, d’asperanzas. Y de vegadas cal reendrezar-los, como a vida mesma. Cal buedar os estantes an que se colocan y emplir o leito de libros, ta poder continar soniando dispierto.

Leito de libros

Leito de libros

Y parar ta ells casas nuevas, armarios nuevos, endreceras nuevas. Revisitar os presents que te’n facion. Remerar cuan estio a primer vegada que leyes ixe libro. Recuperar as sensacions de leyer parolas en tantas luengas como conoxes y mesmo meter as voces que t’aimas en as parolas que leyes.

Casa nueva ta libros viellos

Casa nueva ta libros viellos

Os libros son suenio y muito mas. Os libros son castiellos t’amagarse (si yes mixin), y pesas que emplegar ta fer mas cerenyos os musculos. Os libros tienen alma, y a suya alma ye parti d’o tuyo esprito. Son as letras que se fican por dentro, que fan camin por as tuyas venas, que fan interconectar as neuronas y que premiten que, siempre, dimpues d’o diya, atures o ritmo y te’n vaigas por o camin d’a fantasia, d’a historia, d’o futuro, d’atras vidas.

Castiello ta mixins

Castiello ta mixins

Os libros son vida. Os libros son parti d’a mia vida. Y agora, como fa ya tant de tiempo, levo diyas reendrezando a mia vida en volumenes de 20 a 1200 paxinas.

Quien lee mucho y anda mucho, vee mucho y sabe mucho

Uellando enta o futuro

Lunes, febrero 28, 2011 16:30
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Huembra en o rio

Huembra en o rio

A uembra se banya en o rio. Endreza la uellada an o sentiu de l’augua. Dende alto o cuerpo d’o fotografo se mira a la suya uembra y se mira o futuro con uellos d’asperanza. L’augua contina o suyo camin, como siempre, ta cutio. O mismo rio, atra augua que ye a misma augua. O sol fa prexinar mundos nuevos. Os monts, os picos que se i veyen tan luen no son nomas que accidents que cal dixar dezaga.

Bi’n ha un fotografo, una huembra, un sol, un paisache, un futuro. Tot esdeviene en atra cosa, que siempre, siempre, no ye mas que a vida mesma feita atra cosa. Asperando.

Sin perder lo que era…

Domingo, febrero 20, 2011 12:35
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Se deciba Anita Usón. No la conoxie, y nomas veigo o suyo nombre en una esquela de La Vanguardia. Teneba 100 anyos que prencipioron en Samper de Calanda y rematoron en Cornellà de Llobregat. Ye una mas de totz os aragoneses y aragonesas que habioron de marchar enta Catalunya en os sieglos XIX y XX. Anita leva un d’ixos apellius aragoneses que gosan salir en as esquelas d’as ciudatz catalanas. Anita podeba estar una d’as protagonistas d’a Mermelada de Moras d’a Ronda de Boltaña.

Veigo o nombre d’os suyos fillos (Ramón u Nuri) y d’os suyos nietos (Meritxell, Cesc, Albert, Anna) y bisnietos (Berta u Bernat). Veigo con ells a historia d’a emigracion aragonesa. Dende Samper de Calanda, a marcha por os camins, ta rematar construindo alacets y radices en o pais d’o costau. Encara chugan a o guinyote en o Centro Aragones, y mesmo beben Ambar, pero bells d’os suyos fillos y sobre tot nietos nomas remeran Aragon en as remeranzas d’os lolos y en as vesitas d’estiu enta lo lugar, an gosan ser “os catalans”.

Veigo a os mios propios cosins de Sabadell u Cerdanyola. Veigo en ells ixe mesmo discurrir d’a historia. Y me pienso en tota la fuerza y a enerchia de qui decidio salir d’os suyos lugars ta marchar a atras tierras. Y me pienso en todas as historias chiquetas d’ixos yayos que van a tallar-se as tufas en o Centro Aragones, d’os que decidion fer un Centro aragones ta obrers, d’os que han rematau en partius catalanistas, d’os que encara no saben parola en catalan, d’os que en sapen, d’os que hesen estau una aduya ta construyir iste pais nuestro, d’os que marchoron en columnas ta lo frent d’Aragon… d’os que sin perder lo que eran, ahora son también otra cosa.

Tornar ta os uitanta

Sábado, febrero 12, 2011 19:13
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Madalena yera una d’as chirmanas d’o mio lolo Macario. Veniba de Logronyo, cada seis meses, ta recibir radioterapia en o Miguel Servet. D’a tia Madalena alzo pocas memorias. Yo yera chicorron, porque somos charrando d’os zaguers anyos 70 y primers 80. De feito as dos prencipals cosas que remero d’ella son de l’anyo 81.

O 23 de febrero de l’anyo 81 una colla de Guardias Civils dentraban en o Congreso espanyol y feban amagar-se a totz os diputaus a tiros. Muitas vegadas hemos visto ixas imachens, tot y que ixe diya no se podioron veyer en directo y la mayoria d’a chent sentiba por radio os feitos. Yo no remero guaire cosa. Teneba nomas 6 anyos y no conoxeba a implicacion politica d’o suceso. Pero si que remero a la mia tia Madalena, plorando, como una idem, devant de l’aparato de radio. Ella ya heba viviu atro golpe d’estau, o 18 de chulio d’o 36, y tamien l’agafo fuera de casa suya, en Barcelona. Habioron de pasar 2 anyos, en meyo d’a guerra, ta que podese tornar a Logronyo. A o suyo mariu encara li fue piyor, porque li toco fer a guerra con os republicans, y una vegada rematada la guerra habio de tornar a fer cuatro anyos de mili como represalia.

Ixe mesmo anyo 81 ubriba as suyas puertas l’Alcampo d’Utebo, o primer centro comercial que tenio Zaragoza. Y tamien se mezcla o remer d’a tia Madalena con iste feito. En una d’as suyas estancias en Zaragoza, y con l’Alcampo ya ubierto, tota la familia mos ne fuemos de excursion a Utebo. A tia Madalena me regalo una bolsa d’esporte marron, marca Puma, que a yo me parixeba chigant, y que anyos dimpues veyie que no yera tan graniza. Creigo que encara la tiengo por bell puesto porque yera una d’as pocas cosas de marca que tenie de crio.

Feba asabelo tiempo que no yera en l’Alcampo d’Utebo, y la atro diya i estie. Encara alza ixe ambient una mica d’os uitanta, porque agora ya i ha mas centros comercials en Zaragoza, y iste no ha feito guaires trangos entavant. Me veniban a os huellos ixa primera vesita, y os diyas que con os mios pais y o 127 febamos a compra d’o mes en l’unico hiper d’a ciudat. O Conexion an mercamos o primer video con os diners que mos dixo en morir a tia Petra, o Flunch an febamos una Coca-cola antis de tornar con l’auto cargau.

Puestar por ixas remeranzas d’a infancia que dimpues, contento por haber pasau la ITV con l’Almera, y dimpues d’haber mercau bellas cosas en l’Alcampo, decidie parar en a Venta’l Conde a chentar. Y digo, puestar por ixas remeranzas u porque a birolla yera casera-casera, a pasta con fungos, o ternasco empanau, y sobre tot, as trunfas fritas teneban o gusto unico y inconfundible d’a cocina d’a mia lola Basilia.

Estar pai

Miércoles, enero 26, 2011 23:49
Publicau en a categoría prexinando, purnas

De vegadas, cuan yera mas chicorron me veyiba a istas altarias d’a vida fendo de pai, como veyiba a o mio pai fendo-ne. Quereba tenir un fillo que criar, a qui amostrar a vivir. Quereba que m’ascuita-se charrar en ista chicota luenga como el yera, en o mio prexin, de chicot. Quereba que veye-se chugar a o Zaragoza, que chilase con yo os gols, como yo chilaba os gols de Señor, Amarilla, Ruben Sosa, Garitano, Pardeza y tantos atros con o mio pai. Tan igual me se feba que estase nino u nina.

Quereba amostrar-li a leyer, a que sentise goyo d’os libros, d’os de paper allora, y suposo que agora tamien. Quereba leyer ta ell as falorias que o mio pai me recentaba. Quereba fer d’ell una buena presona, que sentise as dolors d’os atris, que sentise como a suya ment y o suyo cuerpo s’esbarizaban amonico, china chana, enta la solidaridat, enta la luita contra as inchusticias d’iste mundo. Quereba fer que o suyo riso s’estendillase dende casa nuestra dilla lo mundo, enta l’universo escuro y fredo an li podeba sinyalar, un a un os estrels, con os suyos nombres y as suyas leyendas. Quereba amostrar-li as cantonadas d’ista ciudat mia, os paisaches d’iste pais nuestro, d’os paises d’aman y de luen. Quereba que aprende-se a aimar as esferencias, a fer chuegos de parolas ridiculos, a aimar o luengache, as luengas, o pais, os camins, o cierzo.

Tot ixo quereba fer cuan veyiba a o mio pai, y a la mia mai, fendo ixo mesmo con yo, que allora nomas yera un prochecto d’hombre. Quereba que veyese os huellos ternes d’os yayos, as risas d’os amigos d’os pais reflexadas en o suyo riso, en os suyos huellos angluciosos de saber, de veyer, d’aprender, d’aimar, de tastar, de sentir, d’estar-ie, d’estar. Tot ixo y mas cosas que me’n dixo porque as remeranzas de cuan yo quereba fer tot ixo son d’un tiempo en que o mio prexin sinyalaba l’esdevenidero.

Agora ixe esdevenidero ye present. Y encara tiengo totas ixas ganas, totz ixos deseyos, y, puestar porque mancas tu, encara son prexins, suenios…camins por fer.

Asperando la primavera

Lunes, enero 24, 2011 21:16
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Dende o chelau corazon d’ista ciudat nuestra “vieja como ninguna” proclamo que bi ha diyas d’hibierno, que fueras de bella asperanza vueda, que siempre en tiengo, que fan pensar en a primavera de plenitut, goyo y empenta.

Ixos diyas, como huei mesmo, en que encara piensas y puez soniar que bi ha esdevenideros millors y quiestos.

Tot siga que ixas asperanzas de primavera esdeviengan reyalidatz. Prou que si.

De vegadas…

Martes, enero 18, 2011 22:59
Publicau en a categoría prexinando, purnas

De vegadas cal charrar, fablar, ragonar, parlar…

De vegadas, tot o que s’ha d’emplegar ye a voz

A mia voz

A nuestra voz

A voz

Vida social, vida real

Jueves, enero 13, 2011 23:17
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Bi ha diyas en que puetz xublidar tot o que pasa. En o mundo, en a tuya capeza, en o tuyo esmo. Bi ha diyas que trobas intes ta charrar con totz. Bi ha diyas en que ye facil tornar a huellada entavant ta prexinar esdevenideros. Bi ha diyas que encara que o zierzo no bufe sobre o rio, yes tu, ye a chent que t’alcompanya, de aman u de luen, a que fa que bufen os zierzos d’a vida.

Asinas mos empentamos, china chano, diya zaga diya, en o mundo real.

Pachina 2 de 912345...Zaguera »