Nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar

Lunes, enero 23, 2012 17:00
Publicau en a categoría prexinando, purnas


No teneba guaires ganas d’escribir iste post. Ye la verdat d’o tema. En primeras, porque no quereba fer garra riflexion sobre o diya de huei, en que fa seis anyos que triballo an triballo. Dimpués, porque se que la riflexión nomás teneba una rispuesta, que no se si soi disposau a concarar agora mesmo.

A la fin, mientres que chentaba, he prencipiau a meter negro sobre blanco en o tozuelo os pensamientos que me redolaban dende a zaguer semana. Mesmo he feito tres u quatre tuitz sobre o tema. Me pensaba huei sobre os seis anyos que fa que deixé Barcelona y venié ta Zaragoza, ta la mia ciudat, una atra vez, ta fer un triballo que no heba feito nunca y que m’ha feito aprender muitismas cosas.

En seis anyos fa tiempo d’aprender muito, de fer muitas cosas, d’esfrutar d’atras quantas, de fer triballos dignos y atros no tanto, de barallar-se por contenius y rematar goyoso por o triballo feito. Han estau seis anyos bien activos en o profesional y tamién en o presonal. He conoixiu muita chent nueva, y atra que ha iu venindo y salindo d’a vida. He tornau a lo país con todas as consequencias, retrobando viellas luitas y viellos companyers, viellos bars, viellas amistatz, sin deixar atras luitas, companyers, bars y vidas de difuera. En seis anyos he creixiu y ya no soi o zagal que con 25 anyos marchaba de Zaragoza con as maletas quasi vuedas.

Huei, fendo o repaso d’istos seis anyos, me pensaba que han habiu más luces que uembras. Tamién han habiu uembras, y bien foscas. Bellas a ran presonal y más a ran profesional, porque de vegadas m’he sentiu infravalorau. Encara asinas, y gracias a las valoracions de difuera d’o triballo, siento que en istos seis anyos he asentau a mia carrera profesional. Bi’n ha chent que valora lo que foi y como lo foi, y ixo ya ye un goyo, porque amás, m’ha premitiu conoixer atras presonas y fer discurrir una vida profesional extra-laboral. Dende l’Aragoneame, en primeras, dende iste blog, dende a creyación d’Arredol, dende Radio Matarranya, dende as charradas que he puesto fer…me siento empliu d’agradeiximiento por haber puesto fer más d’o que me premitiba fer o triballo que m’ha feito posible minchar y bosar o loguero cada mes.

Pero agora siento, y digo siento, que bella cosa s’ha trancau. Siento que de bella traza una etapa se remata. Que agora, que encara guardo l’esprito de conoixer y creixer, os trangos mios han de prencipiar a sentir-se mientras s’aluenyan. Encara quiero fer cosas nuevas, encara quiero vivir atras vidas, encara quiero estudear, y mira, ixo lo tiengo claro, me feria goi fer una filolochía, ta conoixer a composición y historia d’as luengas que me redolan…

Pero encara quiero continar fendo periodismo, porque ye lo que he quiesto fer dende que yera chicorrón, porque me fan goi a-saber-las cosas d’ista profesión, a la que completo con a mia formación d’historiador, os mios sabers tecnolochicos, a mia labor profesional d’istos anyos y con a formación que encara quiero recibir ta explicar millor as cosas, ta comunicar-me millor con a chent, ta creixer, como digo, agora que encara quiero creixer.

Agora si que m’he vuedau, porque en o puesto an que i soi siento que no puedo creixer más. Ni as posibilidatz ni as intincions (no pas as mias) creigo que me premitan creixer más. Y bell camín habré de prencipiar, pero encara no se ni quan ni como, ni, sobre tot, a endrecera que levará. Pero mira, me quedo tranquilo de dicir isto, de mirar as montanyas d’o fundo d’a foto y saber que ta plegar enta ellas nomás que cal saltar a cleta y prencipiar a caminar.

D’os libros como calaixo an que poder alzar l’alma

Jueves, enero 12, 2012 14:26
Publicau en a categoría prexinando, purnas

No fa guaire endrezaba os libros d’a mia biblioteca presonal, d’a mia vida. Menos d’un anyo dimpués y por socherencia visual d’atra biblioteca que vesité decidié de tornar a cambear. Mover libros ye mover vida, sin dandalo. M’han alcompanyau dende Barcelona ta Zaragoza, pero no m’alcompanyoron enta Cartachena, por eixemplo. Agora riflexionaba una mica sobre ixo. Quan marché ta Cartachena, fa ya 11 anyos, me pensé que aquello yera temporal. Teneba platera a temporalidat d’ixe viache que a la fin, duró más d’o que teneba previsto por atras circunstancias y que me tornó a fer cambear o periodismo por a hosteleria, por eixemplo.

Os libros me veilan a espalda

Os libros me veilan a espalda

Manimenos, quan marché ta Barcelona, una ciudat que siempre m’heba aimau como turista, as impresions yeran esferents, y por ixo movié tamién parti d’os mios libros, que, china chana, quasi estioron totz os que encara guardaba en casa d’a mai. En ixe espacio de vida barcelonesa a biblioteca creixió por as facilidatz que me feba triballar en una librería, y quan me’n torné ta Zaragoza atra vegada o que más costó de mover estioron os libros. Pesan y ocupan espacio fesico pero tamién mental. En as viellas historias de magos y fantasía muitas vegadas alzan, baixo 7 claus, parti d’os suyos poders en bells obchectos…y parti d’a mia alma remane guardada en os libros. Por ixo, mover-los ye mover-me de raso. Y por ixo me costó tiempo rematar aquella mudanza d’a que agora se cumplen 6 anyos.

Y sin dembargo, agora en menos d’un anyo he feito mudanza interior en casa mía. M’he feito atro espacio, esferent, de creyación, de creyeción, en mover a parti de l’alma que ye en os libros, que agora, como guardaespaldas, me veilan dende dezaga mientres que escribo isto. Puestar que me cuesta menos mudar l’alma agora. Puestar que as mudanzas interiors no son as mesmas que as exterior. Puestar que os mesmos libros conoixen bella cosa que yo encara no adubo a replecar, porque a la fin, a vida ye mover-se, creixer, aprender y continar entabant y de vegadas tornar ta zaga.

Y en bell inte, como he visto en o blog de Rincewind, mover libros ye tant facil como fer isto…U no?

Tags: , ,

Leyer más, saber más

Domingo, diciembre 18, 2011 10:56
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Iste anyo o premio d’as letras aragonesas ha siu ta Ignacio Martínez de Pisón. Nunca no heba leyiu cosa d’ell. No por manca d’intrés, pero si porque siempre que prebaba de leyer bella cosa d’ell, a la fin trobaba atro libro que me trucaba más o ficacio.Leyendo istos diyas datos biograficos d’ell he parau cuenta que bi’n ha cosas que compartimos, como a rilacion con Logronyo, estudiar en os chesuitas, a vida en Barcelona, como tantos atros aragoneses…

Aproveitando o premio, y un d’ixos sabados que pasan de corriu entre resaca, conversas y café, a la fin m’amané ta “Enterrar a los muertos”, que no ye una novela, sino lo que definen como “a suya obra más ensayistica”, y an que traza o recorriu de l’asesinato de José Robles por os comunistas mientres a guerra espanyola y o siguimiento d’o caso que fació John Dos Passos en calidat d’amigo presonal de Robles, traductor, escritor, hombre de letras.

Cal dicir que ye una obra bien documentada, bien narrada, y que, de feito, ha aconseguiu que leyese sin aturar dica o cabo. Pero lo más important que m’ha feito lo libro ye tornar a ubrir finestretas trancadas. Por “Enterrar a los muertos” amaneixen una serie de presonaches apegaus a o mundo d’as letras, que estudean luengas por vicio, que leyen, releyen y s’estudean uns a atros, que esnavesan por o mundo entre libros y escritos, que escriben y que s’escriben.

Y ye tota ixa ripa de presonaches a que ha feito que quan he zarrau o libro iste maitín, en que he maitinau sin obligación, ta rematar de leyer-lo, a que ha feito un clamamiento en o mio esprito. M’han veniu as ganas de leyer más, de saber más, d’escribir más, d’estudear más. Leyendo sobre as trayectorias vitals d’ixa chent he parau cuenta de totas as cosas que encara no se, as que encara no he leyiu, os clasicos que no he ubierto, o conoiximiento que s’eslampa de yo por manca de tiempo. Remero qui una vegada fació una lista con totz os libros que s’heban de leyer sí o sí, y que teneba intinción de fer-lo en o esnavesar d’a vida. Puestar yo no faiga ixa lista, pero si que he d’emplir foraus en as mias letras. Puestar no tienga tiempo agora ta estudear atra luenga, pero me’n tornan as ganas. Puestar tampoco no tienga tiempo ta tornar ta la Universidat, porque as amostranzas que más m’intresan no pueden fer-se a distancia, pero quedan apuntadas en o “debe” y de feito ya m’he mirau o que quiero fer, estudear y leyer…y saber.

Porque como deciba Don Quijote “el que lee mucho y anda mucho vee mucho y sabe mucho”.

As 4 y 20 d’un cabo semana

Martes, diciembre 13, 2011 11:36
Publicau en a categoría prexinando, purnas

image

image

De vegadas sientes que t’encorren. A yo m’encorre de fa anyos o 420. Suposo que dende que prencipie a dispertar-me a ixa hora, en un inte concreto, paro más cuenta d’ixa zifra en tot o que me redola. Tamién bi ha condicions especials que fan que o 420 tienga más presencia. Por eixemplo, quan que plega aviento y se me fa o tiempo de parar o reparto d’a loteria que con ixe numero fa anyos que chugamos con os cada vegada menos lectors de Purnas.

A zaguera semana torne a dispertar-me a las 4 y 20 d’o maitín. Y no ye un recurso literario. Estió literal. O miercols dimpués d’un suenio rarizo y a la fin, premonitorio, me disperté a las 4 y 20. Y dimpués o domingo y o lunes. As 4 y 20 como sintoma. As 4 y 20 como reyalidat horaria. As 4 y 20 como zifra d’un cabo semana en un ticket de bar agradable y hongaro. Un ratet de paz en a vida convulsa.

As 4 y 20 como nombre de botiga en a carrera. D’una gambadeta eslampando d’o futuro incierto y fredo de l’hibierno dimpués de l’estiu y l’agüerro calidos. Asinas ye l’orache. Asinas ye la hora. As 4 y 20 horas. As 4 y 20 vegadas que t’estampas contra una reyalidat ingrata, rariza y fiera y polida a partis iguals.

Tornar a uellada ta zaga no tien guaire sentiu. As cosas no son como las veyes en un inte concreto sino como pasan. Me quedo dentro muitos atros analisis, sensacions, asperanzas, medranas, suenios. Son as 4 y 20 en una parti d’a mia vida. Agora cal decidir si quiero continar soniando u dispertar d’o suenio. Agora cal pensar si programo o dispertador ta las 4 y 20 u a mesma hora decidira dispertar-me. Agora cal devantar d’o leito, o leito vuedo que no ye vuedo porque qui quiers que i siga ye luen, que ye vuedo porque no tornaras a emplir-lo.

Si tu yes luen (Mallacán)

As nueitz son tan luengas si tu yes luen
As nueitz son tan luengas si tu yes luen

Alufrando as fuellas baixo os arbols
I trobé as güembas de tu arredol
Camino solenco debant d’a luz
Os ricuerdos son vuedos tan luen de tu

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

A vida en a pocha plena de sal
Os intes que mullan l’augua d’a mar

E dimpues d’os trangos que o cierzo borró
Amagato en o leito veigo a foscor

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Pero ixo rai que anque te mire sin cosa que dicir
Solenco continé cuan te i trobé amenisté fuyir
Y agora soi prebando de sentir a tuya piel
Anque sigas luen asti m’enradigué, astí m’enradigué

Si tu yes luen, si tu yes luen, si tu yes luen

Audaces fortuna iuvat

Lunes, diciembre 12, 2011 20:12
Publicau en a categoría prexinando

Audaces fortuna iuvat. Ye una d’ixas mazadas que se gosan sentir á ormino. Audaces fortuna iuvat. Audaces fortuna iuvat. La sentimos quan que charran d’as interpresas, d’as decisions importants. Bella vegada, mesmo la sentimos quan charran d’a Eneida de Virgilio, o suyo contexto orichinal. Audaces fortuna iuvat.

Debant d’ista mazada podemos trobar atras. Por eixemplo, una d’irlandesa que siempre m’ha feito goyo “Mas vale ser cobarde un segundo que muerto ta tota la eternidat”. Y d’atras parellanas, claro. Pero me quedo con a primera. Audaces fortuna iuvat. Ye un chilo de guerra. Ta tirar entabant. Ta fer decisions. Ta creyar y creyer. Ye o “Desperta ferro” d’os latinistas, y d’os que prefieren mazadas menos guerreras, quan no saben que o contexto ye, precisament, d’una guerra.

Audaces fortuna iuvat. Mos deixamos seducir por ixas parolas. Queremos fer dispertar o fierro. Queremos ser valients. Queremos creyer. Creyemos. Y tiramos ta debant. Pero, mira, de vegadas, a fortuna ye una mala puta. Y o fierro no dispierta ni pa dios. U s’aduerme, silencioso, a nonón, a nonón. Y alavez, y nomás que en ixe inte, mos femos os suecos. Ta qué ser valient? mira que podié no haber feito ixo…Por qué me decidíe?

Y ta que sirve dicir ixo? Ta cosa. A lo menos, deixar-se levar, creyer, enrestir, creyar, decidir, fer, achuntar, plegar levaus en as alas d’a fortuna u d’o fierro de l’esmo d’o corazon d’as mans d’a vida ye más important que o risultau. A vida ye ta vivir-la y ta entivocar-se y tornar-se a entivocar y no fer-lo. As decisions feitas son t’aprender d’ellas. Que a fortuna alcompanye u no pas ye custión menor. De vegadas caleba dicir sí. Porque sí, y porque, de vegadas, a fortuna tamién s’entivoca de camín.

Parolas, memorias y a yaya Basilia

Miércoles, noviembre 23, 2011 13:31
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Quan yo yera chicorrón os mios yayos, os tres que conoixié y dos d’apegaus, vecins de casa, yeran una fuent constant d’información. Yo yera, y soi, fillo unico, y os yayos mios yeran companyers de chuegos, de falorias, de dovinetas. Os yayos de parti de mai viviban luen d’a resta de nietos, a yaya de parti de pai no teneba atros nietos, y os yayos Santi y Carmen, vecins de casa, no teneban nietos. Asinas que d’ixas fuents de vida bebié tanto como podeba. M’eslucernieban as suyas historias, a vida d’antismás en os suyos lugars, en a ciudat…

Siempre he dito que tot o que una vegada m’han recentau forma parti de yo, y de vegadas, en un inte inesperau, parti d’ixas memorias secretas amaneixe en o puesto que menos te piensas. Ahiere leyendo a segunda parti d’a “Historia de Kvothe” de Patrick Rothfuss, me sosprendió una parola que feba muitismo tiempo que no sentiba, y habié de deixar de leyer ta remerar a la yaya Basilia, a mai d’a mia mai.

“y dejaban un rastro de granza por el limpio suelo de madera”

Quan yo teneba siet u ueito anyos, a mia yaya Basilia prencipió a recentar-me una dovineta que me feba muita rabia.

“Adivina, adivinanza, cual es el ave que pica la granza?

La gallina

Mierda para el que adivina”

Me feba rabia as primeras vegadas, porque siempre picaba. Dimpués, li feba dicir-me-la porque me feba arreguir. Que una persona mayor dicise una parola d’as viedadas siempre me feba gracia. Pero a dovineta trancaba aintro atro misterio. A misteriosa parola que no remataba d’entender, granza.

Quan creixié una mica, no guaire, me prencipié a pensar que a mia yaya, de El Frasno, yera de pueblo y que por ixo no deciba bien a parola que yo me pensaba que habría d’ir asti, granja. Pero a mia yaya, sistematicament, siempre deciba granza y nunca no m’explico que yera ixo, porque yo, argüelloso que yera de chicorrón como agora, no podeba deixar veyer que no replecaba una parola y no la pregunté nunca.

Asinas que, quan comprendié que a parola existiba en castellán, a luenga que con variacions aragonesas charraba a mia yaya, la rechiré en os diccionarios. Profés que allora no bi’n heba internet, y que l’acceso a diccionarios escolars no facilitaba guaire as cosas, porque no amaneixeba ixa parola. Pero un diya, en un d’ells, si que trobé que a granza yera una planta que tamién se deciba rubia. Pero no tenia guaire sentiu que as pirinas, que de normal son trancadas, salisen d’excursión a minchar d’ixa planta en concreto. En tot caso, si que me quedé ya más contento, en veyer que a mia yaya deciba bien a parola, encara que no entendese yo lo contexto.

Más entabant, quan ya yera más gran, trobé o sentiu quan veyié que granza tamien yera atra cosa, como diz a RAE, os repuis de palla que quedan d’o trigo y l’ordio, dimpués de cribar-lo y aventar-lo. Tot encaixaba. As pirinas, prou que sí, minchaban os repuis de cereal que no serviban ta cosa, en ixa organización autosuficient d’as casas d’antis más. Pero ya a mia yaya no me diciba la dobineta, porque totz creixemos.

Dica un zaguer inte. Quan ya la mia yaya caminaba con trangos firmes enta la muerte, y a suya cabeza li feba fer estranias asociacions y recentar mazadas verdas al azar, un diya, muit seriosa, me dició “adivina, adivinanza, ¿cuál es el ave que pica la granza?“, y yo, fendo-me l’inocent, y con un sonriso en os labios conteste, serioso tamién, “la gallina”, y ella arreguindo como una nina chicorrona me dició “mierda para el que adivina“. Como heba de ser.

A vida como reloch

Martes, noviembre 15, 2011 19:48
Publicau en a categoría prexinando, purnas

A Jeremy siempre l’heba feito goyo l’inte en que teneba o reloch desmontau, con todas as suyas ruedetas y os suyos muelles espardius sobre o mantel de terciopel debant d’ell. Yera como uellar o tiempo en si mesmo, a pedazos, controlable, replecada cada parti…

A ell l’hese aganau que a vida suya estase asinas. Que poliu sería achiquirla a trocetz, y estendillar-los totz sobre a mesa, escoscar-los y engrasar-los como heba de fer-se y montar-los ta que s’enreligasen y chiraran correctament. Pero de vegadas pareixeba que a vida de Jeremy la heba ensamblau un artesano no guaire competent, que heba permitiu que bellas quantas piezas chicotas, pero importants, salisen ascape contra as cantonadas d’a sala

O furtatiempo“, Terry Pratchett

Golpes d’estau, camins de l’animo

Lunes, noviembre 14, 2011 15:11
Publicau en a categoría prexinando, purnas

En bella cosa coinciden os que acampaban mientres o 15-M, muitos partius extraparlamentarios d’ultradreita y cuchas y os mercaus capitalistas que mos gubiernan. O sistema democratico electoral actual no sirve ta cosa. Ye pllatero que l’analisi no ye o mesmo ni plega enta o mesmo puesto.

A uns lis aganaria mas ripresentacion popular. A atros ni gota. Entre istos zaguers son ixos mercaus que en decimos. Que no son mercaus, claro. Un mercau no tien voluntat, ni voz, ni suenios, ni tien ganas de ganar mas diners. Ixo que decimos mercaus son sinyors (y bella sinyora, pero me prexino que pocas) que con as suyas decisions y as suyas anglucias, determinan qui, como y porque gana más diners.

O comercio ultraliberal, sin regles ni proteccions, ye o terreno de chuego en que chugan as economias mundials, y istos sinyors d’apelliu “mercau” son os que manullan os filos ta que os diners se muevan enta un u atro puesto. Lis cal a democracia? Prou que si. Siempre ye intresant dicir que son os politicos os que mandan, porque asinas no lis demandan cuentas a ells. Pero y si os politicos no plegan de fer o que queremos fer? Cosa, un ataque a la deuda soberana d’estaus que amenistan endeudar-se ta ufrir os servicios conquerius mientres anyos (bueno, y bella sanselada tamién), y bellas recomendacions, y au!. Saca-me un Papandreu d’aqui, mete-me un Papadimos, saca-me un Berlusconi y mete-me un Monti…

Y asinas, sin deixar a democracia de banda, y sin garra tiro, cambeamos gubiernos a conveniencia y amás, gubiernos que faigan “o que cal fer” ta protechir as economias patrias y, sobre tot, a eurozona y a la suya moneda. Ye un scenario masiau embolicau ta fer una composicion entera. Ye un scenario en que qui manulla os monyacos no amuestra la cara. Tot son foscos inversors que retiran as compras, venden más d’o que cal u deixan de comprar deuda d’os paises, que amás, colaboran con chestors poco reyalistas que prefieren 5 linias d’AVE que un buen hespital.

Y tot isto, mientres que atras partis d’o planeta sisquiá se planteyan tot isto. Prou tienen os suyos habitants en aconseguir bella cosa ta chentar ixe diya ta ells y la suya familia. Porque, a la fin, nomás consiste que en ixo. En minchar bella cosa. Pero bi0n ha qui pareixe que nomas quiere que minchar-se a l’atro, y si puestar dos vegadas, mas.

O mundo china chana camina ta zaga. Un mundo sin dreitos laborals ta que as interpresas no pierdan diners. Un mundo en que han aconseguiu que qui tiene un taller con dos triballadors se creiga que ye como un Botín cualsiquiera, u un Amancio Prada Ortega. Han aconseguiu que agora totz sigamos mas preocupaus por no perder o triballo que por alzar a dignidat y os dreitos. Y l’han aconseguiu porque totz mos deixamos.

Mos trancan os camins, porque o camin que hemos de agafar ye, sí o sí, o d’alzar o triballo, continar triballando, continar producindo, continar querendo cada diya maitinar ta fer rico a l’amo, porque si no yo no chento. Ya muitas vegadas ni mos preguntamos porque femos as cosas que femos. Os camins de l’animo que mos deixan son os camins d’a suya pocha y no pas d’os nuestros suenios.

Pero dimpués, y agora vien lo poliu de l’asunto, tot son banderetas d’un mitin que a la fin, no más ye que ta cambear o monyaco que os filos manullan. Y mos fartamos d’aplaudir y de dicir que iste si que lo ferá bien, quan, o que pasa ye que no veyemos os filos inveyibles que fan que as nuestras mans dreita y cucha s’amanen t’aplaudir, mientres que o camin d’o nuestro animo contina trancau y viedau ta o nuestro esmo.

A mia biblioteca

Sábado, julio 2, 2011 18:41
Publicau en a categoría prexinando, purnas

 

 Anviesta dende a Staatsbibliothek zu Berlin

Anviesta dende a Staatsbibliothek zu Berlin

Una vegada dentre en una biblioteca. Yera chicorrona, bien endrezada, con bells armarietz que no rispondeban a lo que meteba en os suyos letreros, pero an que podebas trobar tota la sabiduria d’o mundo. En totas as luengas d’o mundo, mesmo en as que no s’escriben. Con totz os suenios que uno ha puesto tener nunca. Con totas as letras y tipos y alfabetos que en o mundo han esistiu.

Quan i dentre, sabeba que no seria facil salir-ne. No yera que querese salir, ye que sabia que nunca no podria. Me facie ascape con o carnet d’usuario, y prebaba de ir un ratet cada diya. En salir d’o triballo, antis de chentar, dentre programa y progama de television. As mias horas s’eslampaban, sin de machia, fendo gambadetas por os corredors, tocando totz os libros, mesmo cambeando libros dentre repalmars porque m’aganaba.

Prebe d’atras bibliotecas tamien. Prebaba de escar libros que sabeba que yeran en a mia biblioteca por saper si yera millor que no pas a mia. En trobase u no, a mia biblioteca yera muito millor en o mio esmo, t’as mias neuronas. Dentre os suyos pasiellos podeba saltar d’epoca en epoca, podeba correr dentre versos y mesmo plorar dentre os libros quan bella cosa me plegaba ta l’alma.

Quan me facie o carnet, me dicion que estaria ta cutio, que no teneba calendata de fin d’achuste, que podria dentrar-ie cada vegada que querese. Pero ve-te-me que un diya, quan prebe de dentrar-ie a puerta yera trancada, y encara que facie un poder ta empentar-la, estirar-la, mover-la…a puerta no dio sinyals de poder-se mover. A man cucha d’a puerta, en un cartelet escrito a man, con tinta verda, deciba que quedaba suspendida a dentrada a tota chent, que una corporacion heba mercau os dreitos d’emplego d’a biblioteca y que no dixaban que ningun no tocase os libros suyos.

Estricalle o carnet que m’heba feito feba anyos y marche ta casa a mirar as mias opcions. Enample a rechira por as bibliotecas d’a ciudat, d’a redolada, d’o pais, dentre a totas as que podie escando ixos libros que nunca no podria uellar. Agora ya fa un tiempo que nian dentro a las bibliotecas. A garra d’ellas. As imachens que teneba d’a mia biblioteca s’esbafan ya d’a ment mia, pero cada vegada que paso por aman de cualsiquier biblioteca una punchada de dolor me viene remerando aquella biblioteca chicorrona sabendo que nunca no trobare un puesto igual ta dixar paseyar os uellos por entre fuellas enquadernatas.

Chera y aire ta espardir l’esmo

Jueves, junio 23, 2011 17:40
Publicau en a categoría prexinando, purnas

Chera

Chera

Ya son a saber los anyos que chito en a chera un paper con os mesmos deseyos. De tantas vegadas que he deseyau lo mesmo ya he rematau estando conscient que nunca no se cumplira. Pero por ixo huei tornare a chitar t’as flamas un paper con as mesmas seis parolas d’istos zaguers anyos.

En a chera cremaran as parolas y os suenios y os esmos y o cierzo las portara luen, tan luen rio t’a baxo que trigaran bellas semanas en tornar-ne. Cal aproveitar istos intes que a maxia invade o nuestro mundo racional, cal recuperar o poder d’a nueit, d’o fuego y de l’augua ta dixar-se levar luen como as parolas. Ta tornar a sentir-nos ninos que se piensan que tot o que suenian esdevenira reyalidat. Y ye por ixo que l’anyo venient, quan comprebe que as mias seis parolas no s’han tornau de verdat, tornare a escribir-las en un paper y las cremare en a chera d’o solsticio d’estiu.

Cal cremar as parolas que soniamos ta dixar que encara que nomas siga por unas horas, faigamos reyalidat os suenios.

Ya plega unatra nueit de machia. Ya plega l’inte de deseyar unatra vegada. Ya plega l’inte de cremar os esmos viellos y replenar a falsa de suenios. Plega l’inte de creyer, de l’estiu, de vivir, de creyar, como tantas atras vegadas.

Preta fuego a la fusta! Crema vidas viellas! Creya vidas nuevas! Fuego, fuego, fuego! Ye Sanchuanada!

Pachina 1 de 912345...Zaguera »