Sherlock Holmes y o pre d’o periodismo

Sábado, febrero 18, 2012 12:33
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Gracias a la marabillosa serie Sherlock d’a BBC, y a que tiengo más tiempo libre, soi releyendo o corpus completo d’escritos que sobre Sherlock Holmes fació Arthur Conan Doyle.  Escritos ta una sociedat concreta, en un inte concreto, pero que amuestran amás d’as habilidatz d’o protagonista, os afers y quefers d’un mundo desapareixiu pero que encara guarda bellas semellanzas con o tiempo que mos pertoca vivir. Traicions, aimors, desaimors, pasión por os diners, furtos, enganyos…desfilan por os esmolaus uellos y ment de Sherlock que preba d’ubrir-se camín por as trapas d’os criminals.

Pero en iste inte concreto ta yo, sin triballo, y en un complicau esnavesar d’a labor d’o periodista y d’os meyos, m’ha trucau o ficacio un d’os relatos en que un sinyor bien, decide fer-se pasar por mendigo en cuenta de fer de periodista. Asinas recenta o feito a Sherlock y asinas fa pensar que de siempre os periodistas de carrera siempre han estau mal bosaus.

Son vustés os primers que escuitan a mía historia. O mío pai yera mayestro d’escuela en Chesterfield, an que recibié una excelent educación. De choven viaché por o mundo, triballé en o teyatro y en zagueras me facié reportero en un periodico de tardis de Londres. Un diya, o director quereba que se fese una serie d’articlos sobre a mendicidat en a capital, y yo m’ufrié voluntario ta fer-lo. Iste estió o punto de partida d’as mías aventuras. A unica traza posible d’obtener datos t’os míos articlos yera practicando como mendigo aficionau.

Naturalment, quan treballé como actor heba aprendiu totz os enganyos que fa posible o maquillache, y teneba fama en os camerinos por a mía habilidat en a materia. Asinas que decidié quitar partiu d’os míos sabers. Me pinté a cara y, ta ufrir un aspecto lo mas penible posible, me facié una buena nafra y me ritorcié un costau d’o labio con aduya d’una tira de esparadrapo color carne. Y dimpués, con una peluca roya y vestiu adequadament, ocupé o mío puesto en a zona mas concorrida d’a City, aparentando vender mistos, pero en realidat petuliando. Facié o mío paper mientres siet horas y quan en torné ta casa de nueitz descubrié, con gran sorpresa, que heba replegau brenca menos que vintiséis chelins y quatro peniques.

Escribié os míos articlos y no torné a pensar en l’afer dica que, bell tiempo dimpués, avalé una letra d’un amigo y de bote y boleyo me trobé con una orden de pago por valor de vinticinco libras. Me torné barrenau prebando d’achuntar os diners y de rapiconté se m’ocurrió una ideya. Solicité a l’acreedor una prorroga de quince diyas, demandé vacancias a os míos chefes y m’adediqué a petuliar almosna en a City, disfrazau. Nomás que diez diyas me costó de aplegar totz os diners y bosar a deuda.

Prou que sí, ya se’n prexinarán lo dificil que me resultó sozmeter-me de nuevo a un triballo fatigoso por dos libras a la semana, sabendo que podeba ganar ixa cantidat en un diya con nomás que pintar-me a cara, deixar a gorra en o sulero y asperar posau. I habió una larga luita entre o mío argüello y os diners, pero a la fin ganoron os diners, deixé o periodismo y me fue a posar, un día dimpués d’unatro, en a mesma cantonada d’o prencipio, inspirando lastima con a mía espantosa cara y emplindo-me as pochas de monedas (…) Muit pronto me trobé con que yera cabidando sumas considerables de diners. No pretendo dicir que qualsiquier mendigo que camine por as carreras de Londres pueda ganar sietecientas libras a l’anyo —que ye menos d’o que yo ganaba por termin meyo—, pero yo contaba con importants avantallas en a mía habilidat t’a caracterización y tamién en a mía facilidat t’as replicas inchenyosas, que amilloré china chana con a practica, dica convertir-me en un personache pro conoixiu en a City. Totz os días cayeba sobre yo una plevia de peniques, con bella que unatra moneda de plata intercalada, y muit malament se m’heba de dar ta no quitar por lo menos dos libras.

L’hombre d’o labio tuerto. Arthur Conan Doyle

Prou que cualsiquier pareixiu con a realidat ye coincidencia. Encara no he visto yo garra periodista que se disfrace ta ir ta tertulias d’a tele que heba criticau antis, u periodistas dignos que por un plato lentiellas a la fin s’adediquen a ulorar os balons d’os famosos de meyo pelo…a qué no?

Buscant conexió sobre SOPA y Megaupload en Ràdio Matarranya

Jueves, enero 26, 2012 10:45
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Dende fa bells quantos meses soi colaborando con Ràdio Matarranya fendo una sección sobre internet y nuevas tecnolochías. Mientres istos meses, hemos charrau de movils, aplicacions, webs intresants, ferramientas web, e-books y muitismas atras cosas. Agora se pueden descargar os programas dende a cuenta ivoox de Ràdio Matarranya an que son penchaus quasi totz os “Buscant conexió” y a resta de programas, tamién.

Ahiere como que charramos sobre as leis antidescargas, o trancamient de Megaupload y custions rilacionadas con os dreitos (d’autor, de compartir, de propiedat), encara que estio un repaso muit por dencima, m’aimo de penchar-tos o programa, y asinas podemos debatir sobre tot isto. L’audio, como ye de dar, que ta ixo ye en Ràdio Matarranya, ye en catalán.

Ta descargar en MP3

Manhattan Transfer y o periodismo

Viernes, diciembre 23, 2011 10:59
Publicau en a categoría periodismo, purnas

-Voi a desfer-me de tot isto – dició Jimmy con aire obscuro – marchando-me’n ta Mexico a fer fortuna. Soi perdiendo o millor d’a mia vida podrindome en Nueva York.
- Como vas a fer fortuna?
- Petrolio, oro, asaltos a dilichencias, cualsiquier atra cosa fueras d’o periodismo…
- Bee, bee, uella tresbatita, bee, bee
- Deixa de belar, en quiers?
- Emigremos. Imos a apanyar o silenciador a Dingo

Dos Passos, John. “Manhattan Transfer

Ta os companyers d’ADN y totz os periodistas a qui forachitan en istos tiempos d’o triballo

Ficaus en o nuevo (que no ye mas que o viello) periodismo

Miércoles, noviembre 30, 2011 16:33
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Convidau por Pepe Verón tenié a oportunidat de fer una charradeta a os alunnos de terceno de periodismo d’a Universidat San Jorge. Muitos d’ells ya triballan os nuevos conceptos d’o periodismo, esviellaus d’os viellos conceptos y los emplegan en a Cronica d’a USJ u l’Oficio del Periodista.

A ideya yera esplanicar por qué y cómo mos heba dau por creyar a chicota aventura (y una mica barrenada) que suposa Arredol. Asinas que prencipié por esplanicar o que mientres totz istos anyos hemos pensau d’iste nuevo periodismo, que, como digo, y pienso, no ye más que o viello periodismo pasau por un nuevo paradigma, nuevas ferramientas y nuevos modelos de negocio.

Tot ye dito en ista presentación que pasé ta ir charrando por dencima, y an que feba ficacio en temas como

  • l’emplego d’o software libre
  • a realidat d’una comunicación en dos endreceras
  • l’emplego d’as ferramientas y sabers propios d’o periodista que no cal xublidar
  • l’emplego de ferramientas libres (API’s, contenedors como Youtube, Google Maps, etc)
  • presencia en retz más grans (Facebook, twitter, etc)
  • ser conscients d’a realidat d’a gran quantidat d’información que se mueve en internet
  • trobar o forau d’intrés que queremos cubrir, ta que mos leigan y ta poder financiar os nuestros prochectos.

En fin, un ratet bien agradable en a universidat que resume, pero no esplanica de raso, a siguient presentación, en que bi ha eixemplos de tot lo que deciba antis, como NewsCoop, Futbol Aragonés u Aragón Social, y, profés, Arredol.

Lo que me fa goi d’ista profesión

Viernes, octubre 21, 2011 10:29
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Huei, encara carranyau como una mona, m’agana charrar d’as cosas que si me fan goi d’a mia profesión. Prou que ye ta pasar os efectos d’a bronca que levo dencima. Foi d’istos puntos a mia medecina contra o mal orache.

  • Me fa goi que encara que des a noticia de l’anyo, a o diya siguient cal continar triballando ta trobar atra noticia.
  • Me fa goi haber de pensar diya par d’atro que ye lo important y que no.
  • Me fa goi haber puesto fer a portalada d’arredol.com en un diya como lo d’ahiere.
  • Me fa goi dar voz a os que no tienen voz.
  • Me fa goi poder contraposar as mias opinions con a realidat, cada diya, y con as opinions d’os demás.
  • Me fa goi pensar que bi’n ha qui se fia d’o que recento y qui aspera que lo recente.
  • Me fa goi a solidaridat d’as companyeras y os companyers porque tienen os mesmos problemas y dandalos.
  • Me fa goi haber de rechirar y rechirar ta trobar cosas intresants que esplanicar diya ta par d’atro
  • Me fa goi veyer cosas que atras presonas no habrán de veyer y haber de filtrar contenius ta esplanicar as cosas como cal.
  • Me fa goi haber cumpliu o suenio que teneba de nino quan grababa os mios programas de radio en un walkman dorau.
  • Me fa goi tot lo que he aprendiu en totz os puestos de triballo que he teniu.
  • Me fa goi tot lo que m’han amostrau os que saben más que no yo.
  • Me fa goi quan o tiempo me da la razón.
  • Me fa goi quan o tiempo me quita razóns y aproveito t’aprender más.
  • Me fa goi adaptar-me a os luengaches propios de cada meyo.
  • Me fa goi poder charrar de tú a tú con os protagonistas d’a historia. Y quan que digo historia digo tota la historia, no nomás os grans feitos. A historia presonal de cadagún ye parti tamién d’a historia.
  • Me fa goi poder interpretar a realidat dende os conoiximients d’a historia.
  • Me fa goi relativizar o diya de huei en virtud d’o diya de maitin u d’o diya d’ahiere.
  • Me fa goi leyer, veyer, pensar y vivir a realidat dende una anviesta analitica amás de l’atra realidat cutiana que vives como protagonista.
  • Me fa goi sentir o carinyo de muita chent por o que foi y tamién por o que soi.
  • Me fa goi sentir o rispeto d’atra muita chent por o que foi y tamién por o que soi.
  • Me fa goi pensar que o mundo cambea y que yo soi testigo d’o cambeo.
  • Me fa goi pensar que yo tamién cambeo.

Tot lo que prencipia, remata: aragoneame.com

Viernes, octubre 7, 2011 17:25
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Con ixe titol no ye dificil pensar-se de que va o que viene agora. Dimpués de 4 anyos experimentando con a información, o social, o local y a desperiencia d’usuario, o puesto que ubrimos o consultor d’usabilidat y amigo Daniel Torres Burriel y yo mesmo, aragoneame.com tranca definitivament.

As razons son muitas, pero tampoco ye custión de meter-se a plorar. Ahiere moriba Steve Jobs y huei Félix Romeo. Bi’n ha cosas inevitables y tristas. O trancamient d’aragoneame.com no ye que una desperiencia más, d’ixas que toca vivir en a vida. Manca de tiempo, cero recursos y prochectos ilusionants que prencipian pueden estar un buen resumen d’o final d’ixo que en o suyo diya dicimos que yera “un sistema de chestión de contenius de codigo ubierto que te premite creyar o tuyo propio rete social y compartir enrastres y noticias d’intrés”.

Lo que más mal mos fa ye que con o fin d’aragoneame.com queda sin d’espacio, sin puesto, o triballo que a nuestra quiesta y plorada Marina fació en Pirena en 2009.

Sin puesto, sin amarre, y tresbatius por a pena mos dixó a suya marcha. Desorientaus. Una desorientación vital que cualsiquiera que haiga perdiu a un ser quiesto puede comprender, encara que no siempre asimilar. Por ixo, y porque ye a millor alcordanza que mos dixa ista desperiencia, hemos decidiu continar mantenendo o dominio, dixando disposable o triballo que Marina fació en Pirena.

Una alcordanza que se suma a la retransmisión que faciemos d’o derby aragonés en Segunda División dentre o Reyal Zaragoza y a S.D. Huesca, la devantadera d’a Expo, las milentas fotos publicadas dentre chunio y setiembre de 2008, l’homenache especial a Labordeta o diya que tamién ell mos dixó, u la ceremonia de clausura que tamién transmitiemos… alcordanzas que alzamos como bella cosa unica.

Cuatro anyos d’una desperiencia estupenda, complicada de vegadas, y divertida siempre.

Muitas gracias, y dica siempre

Diez diyas d’Arredol (y vida estresant)

Jueves, septiembre 29, 2011 18:37
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Foto publicada en Avui, feita por Laira Gonzalo

Foto publicada en Avui, feita por Laira Gonzalo

Fa diyas que no escribo en iste blog porque no adubo. As horas d’o diya son as que son, y nomás tiengo que dos mans y un celebro. L’amanixer (y nunca no millor dito) d’Arredol ocupa muitas horas d’o mio tiempo y bien emplegadas que son ixas horas. En istos diez diyas d’o diario dichital hemos aprendiu a-saber-las cosas y nomás ixo ya fa que valga la pena l’esfuerzo.

Creyar de cero un diario dichital, alacetau en o triballo voluntario, y prebando de plegar a la mayor parti d’as noticias, ye un esfuerzo titanico, más que más quan que o nuclio duro d’o prochecto somos 3 presonas que no tenemos tot o tiempo disposable ta fer-lo, porque tenemos atras fainas que fer.

Ha suposau, amás, un triballo important de categorización, de riflexión sobre lo que queremos y no queremos fer, de concertar voluntatz de chent ta que escriban de vegadas, de difusión… O perfil de twitter tien más de 500 siguidors, y son más de 200 presonas as que s’han apuntau a la pachina de Facebook. Ixo contrimuestra l’intrés de muita chent, y tamien leva dezaga firme triballo de difusión y contestar.

L’atro diya li diciba a Torresburriel que Arredol, amás d’a segunda prebatina de fer un diario dichital en aragonés (a primera estió A rebista, que feba Chusé Fernández, agora en TEA FM) ye un proceso presonal en que aplicar tot lo que he iu aprendiendo d’istos mundos dichitals en totz istos anyos. A redacción ta internet, o disenyo en wordpress, o periodismo dichital y ciudadano, a faina de community manager, ubrir espacios ta la comunicación horizontal… tot ixo ye present en Arredol, y as parolas que mos han plegau de chent como o profesor de periodismo de l’Autonoma de Barcelona, Gabriel Jaraba,  dicen que va por buen camín. Amás, d’a repercusión d’o feito en o mundo aragonesofablant, en Aragón en cheneral y difuera d’Aragón (En Món Divers, en Fablans, en Aruelu, en Goza Zaragoza, en Vilaweb, en Arainfo,  en El Punt-Avui, en Diario Liberdade, en PGLingua, tamién en Esta es la Nuestra, de Aragón Radio, en Aragón Tv, en GaraFendo Orella, de Radio Topo, en Radio Matarranya, en Diagonal)

O balance d’istos diyas, si ye que se puede fer balance en diez diyas, ye espectacular. Más de 1000 vesitas unicas diarias, muitos comentarios, continamos creixendo en numero de siguidors en twitter, recibimos notas de prensa de quasi totas as institucions d’o país, asociacions, sindicatos, partius u colectivos, hemos recibiu ya proposas ta fer publicidat, y mesmo curriculums, encara que Arredol no ye un meyo profesional (en o sentiu d’interpresarial).

Tamién hemos d’aplicar tot o que mientres istos anyos hemos charrau y sentiu charrar d’o periodismo dichital, a rapidez, pero tamien a profundidat. O dialogo con os lectors. As proposas ta fer a vesita a la pachina más agradable. Correchir as errors que se puedan comenter dixando constancia d’ixo (y mira, d’ixo ya hemos teniu).

Pero encara queda muito camín. Plegar a más cosas, fer más contenius propios, continar triballando a luenga, as opinions, creyar más intrés en os lectors…En quedan tantas! Tot camin tien un prencipie, y encara no s’alufra o final, y menos mal, que plegamos de naixer. Asinas que china chana, amonico, dondiando, y fendo camin, que ye bien poliu haber puesto creyar Arredol y fer tantas cosas que querebamos fer.

Parixe que estio ahiere…u huei (en a hemeroteca)

Martes, junio 7, 2011 17:20
Publicau en a categoría periodismo, purnas

A informacion esnavesa prou rapeda por devant d’os uellos en istos tiempos. Tan y tan a escape que a memoria xublida bien luego as cosas ta poder alzar mas cosas. Por ixo cal aturar-se bella vegada y chitar os uellos ta zaga y veyer que bi ha cosas que por mas que no queramos, no cambean guaire. Rechiraba en a hemeroteca por una noticia de l’anyo 87 y no he puesto resistir a tentacion de fer fotos de bellas noticias que parixeban de huei mesmo. He iu tuiyendao bellas d’istas fotos (en negativo, que yera escando dende un microfilm), pero tos dixo una triga completa (y d’atras que no he quiesto fer fotos).

L'entibo de Mularroya

L'entibo de Mularroya

L'entibo de Biscarrues

L'entibo de Biscarrues

AP aspera a lo PAR

AP aspera a lo PAR

O PAR y os suyos pactos

O PAR y os suyos pactos

Una Tv t'Aragon

Una Tv t'Aragon

O dragau de l'Ebro, necesidat

O dragau de l'Ebro, necesidat

A "fabla", cenyo d'identidat

A "fabla", cenyo d'identidat

Un Heraldo de mayo d’o 87 que podeba ser un Heraldo de huei, 25 anyos dimpues.

Manipular amagando

Lunes, abril 11, 2011 17:42
Publicau en a categoría periodismo, purnas

Cada vegada tiengo mas claro que a mayor manipulacion periodistica que podemos fer os que triballamos en os medios de comunicacion no viene por trafucar o sentiu d’o que en recentamos. A mayor perversion periodistica ye amagar, conoxendo-la, a reyalidat que no s’adapta a los nuestros intreses.

No mos entivoquemos. As dos cosas son a contrimuestra d’una mala praxis profesional, y profes, que en os medios, y mas que mas en os publicos, s’habria de prebar de no fer garra d’as dos. No digo garra cosa nueva. Ye o que os teoricos d’a comunicacion claman agenda-setting, por fer un resumen, a capacidat d’os medios de comunicacion de masas de creyar una imachen d’a reyalidat estendillada dentre a sociedat, en funcion d’os suyos propios criterios.

Sobre ixe alacet os gabinetes de prensa politicos, interpresarials, economicos, preban d’incidir ta mover o fidel d’a balanza enta un puesto u atro. Luen queda quan os medios teneban intreses propios. Agora agafan prestaus ixos intreses, u los conchugan, con intreses politicos y economicos d’otris. En os medios publicos, amas, pende d’a composicion d’o gobierno asinas que o filo d’a realidat cambea cada cuatro anyos (u puede fer-lo)

Se puede construyir toda una realidat no paralela sino existent, con totz os feitos, actos, declaracions y vidas que s’amagan diya zaga diya por decision editorial en os medios aragoneses. O que no amanixe en os medios de masas no existe. Si o 80% d’a poblacion no ha sentiu nunca charrar catalan a un de Fraga u aragones a un d’Echo, de seguras que se pensar que no existen pas. Si o 80% d’a poblacion mientres que fa fila en o consultorio se piensa que o mayor problema d’os aragoneses ye que no en tornen os biens d’a Franja, no protestaran por o sistema sanitario. Si lo 80% d’a poblacion no siente a la chent a la que afogaran o futuro en Biscarrues, Murillo u Artieda nomas se pensara que fer entibos ye un beneficio ta totz.

Amagar a realidat ye construyir un mundo a mida, en especial, a mida de qui manda en as nuestras vidas.

5 convencions d’o videoperiodismo que puez albandonar

Jueves, marzo 17, 2011 11:49
Publicau en a categoría periodismo, purnas

No ye a primer vegada que m’aturo en un post de Adam Westbrook, un tipo d’ixos que has de siguir ta saper bella cosa mas d’o nuevo periodismo y mas que mas en o periodismo audiovisual. Ya mos charro de consellos ta periodistas multimedia y de nuevas ainas que poder emplegar. Huei Adam, que tien una productora audiovisual, mos ufre nuevas anviestas en a reyalizacion de noticias de video. Charra, sobre tot, d’o triballo de videoperiodistas online, que triballan con camaras chicotas y que quieren ufrir atras posibilidatz, pero m’ha parexiu intresant tamien ta os que triballamos a iste costau d’as noticias, en a television, a lo menos, como punto de salida. Profes que totas son ta debatir, pero creigo que ye intresant charrar-ne, y por ixo, foi un resumen traduciu.

1. A entrevista de tres cuartaladas:

Ye a manera clasica de fer entrevistas en noticias y documentals. Veyemos a l’entrevistau no centrau en a pantalla, mirando ta la cucha u la dreita, aparentando tener una conversa con o periodista. En puesto d’ixo Westbrook proposa aprofitar o plano normal d’o periodista (u presentador) ye dizir, uellando dreitament ta la camara, l’espectador puede establir un contacto presonal con l’entrevistau y s’aprofitan os rasgos facials d’o presonache.

Asinas s’ha feito en o documental “A la gran puta nos fuimos“, por exemplo, alportando o testimonio presonal como protagonista.

a la gran puta nos fuimos from auggie sam on Vimeo.

a la gran puta nos fuimos from auggie sam on Vimeo.

2. Planos intercalaus en a entrevista

Son ixos planos que se fican en meyo d’una entrevista ta editar a entrevista y asinas tallar as frases sin parexer que se ye editando o que diz. Por exemplo, en iste video (an ye prou mal feito)

En puesto d’ixo y como ye cutiano an yo triballo, se proposa fer servir os fundius de color ta sinyalar de manera esclatera que se ye tallando una frase. Ye un aviso ta l’espectador, que asinas identifica que o que ye sentindo no s’ha dito de corriu.

3. Abuso d’o Voice-Over

Ye dicir, l’abuso d’a narracion d’o periodista por dencima d’imachens, en cuenta de amostrar a os protagonistas d’a noticia. Ye normal en os nuestros informatius por asabelas razons. En puesto d’ixo cal emplegar-lo como zaguer recurso.

A noticia, o feito que queremos amostrar, y os suyos protagonistas son prou mas importants que o feito de que o periodista amuestre que ye en bell puesto. A pregunta que planteya Westbrook ye: Si no puez amostrar o que ye pasando u charrar con os protagonistas, s’amenista que faigas o video.

4. As noticias de pasada

Muitas vegadas, os reportaches d’informatius de television nomas preban de fer un resumen d’a noticia, o mas rapedo posible. Ye a manera facil de conoxer as cosas clau d’un diya. No bi ha problema con ixo, a lo contrario, ye a manera de que podamos conoxer tot o que cal conoxer, pero en puesto d’ixo u millor dito, antimas d’ixo, cal ir una mica dilla y aprofitando as tecnolochias (y a posibilidat de fer de videoperiodista unico) cal plegar an as grans camaras no pueden dentrar-ie, cal aprofundir en as historias y plegar enta os suyos presonaches principals y no tant principals.

5. Transparencia cero

Nunca no se sinya as imachens d’achencia. Asinas que puede haber espectadors que creyan que BBC (u Aragon Tv) y as suyas camaras son as que son grabando o que veyen. Puede parixer una cosa chicota, porque a gran mayoria d’a chent si que sape que a suya tele de referencia no ye en totz os puestos d’os que mete imachens, pero en puestos como Orient meyo no ye o mesmo si a camara que ye grabando ye palestina, israeli u europea, y ye important saper-lo ta conoxer millor a noticia. En puesto d’ixo caldria citar d’an viene cadaguna d’as imachens que emitimos, si son d’ista u d’atra achencia, si son un video amateur procedent d’un u d’atro bando, etcra.

Pachina 1 de 41234